बेलायतको
अक्सफोर्ड विश्वविद्यालयका तन्नेरी छात्राछात्राहरु हालै निर्वस्त्र बनेर
खेलकुदमा सहभागी भए । दृश्य देख्दा लाग्छ ती तन्नेरीहरुमा नांगिने र खेल्ने
नशा चढेको छ । तर उनीहरु कुनै रमाइलो गर्न वा नशा पिएर त्यसरी नांगिएका
होइनन् । स्कुलका ७० जना ठिटाठिटीहरु सामाजिक कार्यका लागि पैसा जुटाउने
हेतुले तयार पारिने क्यालेन्डरका लागि निर्वस्त्र फोटोशूट गरेका हुन् । यी
तस्वीरमा नांगिनेहरु सबै विद्यार्थी नै हुन् र फोटो खिच्ने पनि विद्यार्थी
नै हुन् । विद्यार्थीहरुले निर्वस्त्र रुपमा विभिन्न खाले खेल खेलेको दृश्य
क्यामरामा कैद गरिएको छ । यी विद्यार्थीका निर्वस्त्र तस्वीर समावेश गरी
सन् २०१४ को ब्लु च्यारिटी निर्वस्त्र क्यालेन्डर तयार पारिएको छ । यो
क्यालेन्डरको मूल्य १० पाउण्ड छ । यसबाट उठेको पैसा विभिन्न सामाजिक
कार्यमा खर्च गरिने बताइएको छ ।
via:onlinekhabar
त्यागी कम्युनिष्ट नेताका रुपमा चिनिने एमाओवादी नेता शशी शेरचन (स्वनाम साथी) लाई पार्टीले ६३ वर्षको उमेरमा विवाहको अनुमति दिएको छ । १० वर्षदेखि आफूभन्दा २९ वर्ष कान्छी इञ्जिनियर किरण गौतमसँग ‘लिभिङ टुगेदर’मा रहँदै आउनुभएका स्वनामले आफ्नो प्रेम र विवाहबारे अनलाइनखबरसँग भन्नुभयो- ‘मलाई त किरणसँग बस्नुपर्ने छ । सँगै बस्न अनुमति दिनुपर्छ भन्ने बाटैको मान्छे हैन म । शोषण, शासन र उत्पीडन छैन भने जसलाई जति अनुकल पर्छ, त्यही गर्न पाउनुपर्छ ।’
त्यागी कम्युनिष्ट नेताका रुपमा चिनिने एमाओवादी नेता शशी शेरचन (स्वनाम साथी) लाई पार्टीले ६३ वर्षको उमेरमा विवाहको अनुमति दिएको छ । १० वर्षदेखि आफूभन्दा २९ वर्ष कान्छी इञ्जिनियर किरण गौतमसँग ‘लिभिङ टुगेदर’मा रहँदै आउनुभएका स्वनामले आफ्नो प्रेम र विवाहबारे अनलाइनखबरसँग भन्नुभयो- ‘मलाई त किरणसँग बस्नुपर्ने छ । सँगै बस्न अनुमति दिनुपर्छ भन्ने बाटैको मान्छे हैन म । शोषण, शासन र उत्पीडन छैन भने जसलाई जति अनुकल पर्छ, त्यही गर्न पाउनुपर्छ ।’
दुईजनाको मन मिले विवाह गर्न जरुरी नहुने र
साम्यवादमा पूर्ण यौन स्वतन्त्रता हुने मान्यता राख्दै आउनुभएका सर्वहारा
नेता स्वनामले साथीहरुको आग्रहअनुसार विवाह उत्सव गर्न तयार भएको
अनलाइनखबरसँग बताउनुभयो । कसैसँग लिभिङ टुगेदरमा बस्न पार्टीको अनुमति
लिइरहनु नपर्ने उहाँले बताउनुभयो ।
बुढेसकालमा अनमेल विवाह गर्न लागेको
बताउनेहरुको आलोचना गर्दै उहाँले भन्नुभयो- ‘हाम्रो त प्रेम विवाह हो ।
प्रेम र युद्धमा साधारण कुरा हुँदैन । रङको भेद छैन, उमेरको भेद छैन, जातको
भेद छैन । लिङ्गको पनि भेद हुँदैन । पुरुष-पुरुषमा पनि प्रेम हुन सक्छ ।
हामीले देखेकै छौं नि ।’
दुबै मृगौला काम नलाग्ने भएर चीनमा उपचार
गर्न गएका बेलामा होस् या विरामी अवस्थाका कठीन दिनहरुमा, किरणले १०
वर्षदेखि स्वनामलाई साथ दिँदै आए पनि वहाँहरुवीच वैवाहिक सम्बन्ध थिएन ।
बुढेसकालमा आफूजस्तो जोगी र हरिकंगाललाई किरणले साथ दिनु ठूलो कुरो भएको
स्वनामको भनाइ छ । बुढो मान्छे भए पनि आफूले किरणलाई प्रेसर गरेर यस्तो
सम्बन्ध नबनाएको भन्दै उहाँले प्रेमलाई उमेरले नछेक्ने बताउनुभयो ।
स्वनामसँग विवाह गर्न लाग्नुभएकी किरणका परिवार पनि कम्युनिष्ट आन्दोलनमा
सरिक छ । किरणका दाजु जीवन गौतम एमाओवादीका केन्द्रीय सदस्य हुनुहुन्छ ।
आफू र किरणको प्रेमलाई लिएर पार्टीभित्र
विभिन्न प्रतिक्रिया आउने गरेको तर्फ संकृत गर्दै स्वनामले अनलाइनखबरसँग
भन्नुभयो- ‘हाम्रा पार्टीमा धेरै मान्छेहरु छन्, कोही कपालमा जेल लगाएर
ठाडो पार्ने, कोही अलिअलि फट्याइँ गर्ने पनि छन् । साधु सन्त पनि जम्मा
भएका छौं । साथीहरुलाई लाग्यो कि लिभिङ टुगेदरमा मात्र बसेर पुग्दैन, विवाह
पनि गर्नुपर्छ भनेपछि हामी तयार भयौं । हामी त खुसी छौं । मेरा साथीहरुले
१० वर्षदेखि स्वीकार गरिदिनुभएको थियो । कतिपय साथीहरुलाई अनुमति नदिई यसो
गर्ने भन्ने लागेको थियो होला । उहाँहरुलाई पनि सहज भयो ।’ समाजसँग उहाँको
आग्रह छ, यो प्रेमको मामिला हो, त्यसैले हामीलाई क्षमा गरिदिनुहोला ।
प्रेम कहानी : स्वनामकै शब्दमा
हाम्रो विवाहलाई पार्टीले स्वीकृति प्रदान
गरेको हो । हामी १० वर्षदेखि सँगै बस्दै आएका छौं । फेरि एउटा उत्सव पनि
गरौं भन्ने हो । रमाइलो पनि गरौं भन्ने हो । तिमीहरुको सम्वन्धलाई हामी
अहिलेको प्रचलित भाषामा विहेबारी मान्दछौं भन्यो हो पार्टीले । औपचारिक
समारोह गर्ने, नगर्ने मेरो जिम्मा छैन । साथीहरुले आवश्यक ठान्नुभो । गरौं,
किन नगर्ने भनेर हामी तयार भएका हौं ।
किरणको फेसबुकबाट लिइएको तस्वीर ।
हामी कम्युनिष्ट मान्छेहरु, महिला र
पुरुषका बीचमा हजारौं सम्वन्ध हुन्छन्, जसमध्ये एक प्रणयको हो । त्यो
सम्वन्धलाई अनुमति माग्न जरुरी छैन । तर, वर्गीय समाजमा अनुमति लिनुपर्छ ।
लमी लगाएर मिलाउनु पथ्र्यो ।
हामी त सँगै बसिरहेका थियौं । यो पनि
गर्नुपर्ने आवश्यकता भयो, गरौं । यो मलाई मात्र हैन, पार्टीका साथीहरुलाई
पनि आवश्यक लाग्यो । मलाई पनि के भयो र, यो पनि एउटा तरिका हो भन्ने लाग्यो
। यो गरेर कसलाई अन्याय भयो र ? भएको छैन । त्यसो भए रमाइलो किन नगर्ने
भनेर गर्न लागेका हौं ।
यसमा अमिक शेरचन, लीलामणि पोखरेल,
इन्द्रमाया लामा र लक्ष्मी लामाले पहल गर्नुभएको हो । हामीलाई पनि लाग्यो,
यो (विवाह) पनि गर्नुपर्छ । मैले अस्तीको दिन निवेदन दिएको थिएँ । हामी १०
वर्षदेखि जीवनसाथी रहेकोमा विवाह भएको औपचारिकता दिनुपर्ने भयो भनेर निवेदन
हाल्यौं । ठीक छ भनेर हिजो स्वीकृत गरिदिनु भएको छ ।
म सबैलाई धन्यवाद दिन चाहन्छु मेरा
साथीहरुलाई । कार्यालयका मुख्य सचिवले तपाईहरुको स्वीकृत भएको छ, ल खुसी
मनाउनुस्, बधाइ छ भनेर फोन गर्नुभयो । मैले उहाँलाई सुनाउँदा उहाँ खुसी
हुनुभयो । राम्रो कुरा हो । ठूलो पार्टीमा विविध खालका साथीहरु हुनुहुन्छ,
कहाँ हुन्छ यसरी पनि भन्नु सक्नुहुन्थ्यो । तर, उहाँहरुले स्वीकार
गर्नुभएको किरणजीले पनि आभार व्यक्त गर्नुभएको छ ।
हाम्रो एमाओवादी पार्टीमा धेरै मान्छेहरु
छन्, कोही कपालमा जेल लगाएर ठाडो पार्ने, कोही अलिअलि फट्याइँ गर्ने पनि
छन् । साधु सन्त पनि जम्मा भएका छौं । धेरैखालका मान्छे जम्मा भएका छौं ।
साथीहरुलाई लाग्यो कि लिभिङ टुगेदरमा मात्र बसेर पुग्दैन, विवाह पनि
गर्नुपर्छ भनेपछि हामी तयार भयौं ।
हामी त खुसी छौं । मेरा साथीहरुले १०
वर्षदेखि स्वीकार गरिदिनुभएको थियो । कतिपय साथीहरुलाई अनुमति नदिई यसो
गर्ने भन्ने लागेको थियो होला । उहाँहरुलाई पनि सहज भयो यसले अनुमति माग्यो
हामीसँग भनेर । मैले अररिनु पर्ने त केही छैन । मलाई त किरणसँग बस्नुपर्ने
न छ । साथमा रहनलाई के गर्नु पर्ने हो, त्यो गर्ने न हो ।
म सँगै बस्न अनुमति दिनुपर्छ भन्ने बाटैको मान्छे हैन । शोषण, शासन र उत्पीडन छैन भने जसलाई जति अनुकल पर्छ, त्यही गर्न पाउनुपर्छ ।
उमेरको हद
ठिकै छ । हामीकहाँ सामन्तवादी समाजमा सेतै
फुलेका बुढाले विहे गर्थे । यो त त्यो हैन । हाम्रो त प्रेम विवाह हो ।
प्रेम र युद्धमा साधारण कुरा हुँदैन । रङको भेद छैन, उमेरको भेद छैन, जातको
भेद छैन । लिङ्गको पनि भेद हुँदैन भन्ने ख्याल राख्नुपर्छ । पुरुष-पुरुषमा
पनि प्रेम हुन सक्छ । हामीले देखेकै छौं नि । अघि नेपाली समाजमा अनमेल
बुढाहरुले बच्चाहरुसँग स्वीकृति बिहे गर्थे । यसमा हाम्रो अहिले पनि विरोध छ
। प्रेम भयो भने नरोक्नु भन्ने कुरा छ हाम्रो ।
जो साथीहरुलाई त्यस्तो लाग्छ यो त प्रेमको
मामिला रहेछ, यसलाई क्षमा गरिदिनुपर्छ भन्न अनुरोध छ । मेरो र किरणजी उमेर
२८/२९ वर्षको फरक छ । तर, हामीलाई केही पनि गाह्रो छैन । तपाईको केही कुरा
लाग्नु छ भने पो गाह्रो, केही लाग्नु नै छैन । उहाँ स्वतन्त्र महिला
हुनुहुन्छ र यो सम्वन्धमा उहाँले नै हो मलाई छानेको । मेरो त केही हात छैन ।
म उहाँप्रति कृतज्ञ छु कि उहाँले मजस्तो एक नम्बरको हरिकंगाल, जोगीजस्तो
मान्छेलाई पनि स्वीकार गर्नुभयो । यो त उहाँको ठूलो कुरा हो । अरु
साथीहरुले पनि स्वीकार गर्नु भो । लुकिछिपी केही गरेको छैन हामीले । सबै
ओपन छ ।
यसरी भयो हाम्रो मिलन
दोस्रो वार्ताकालमा हामीले शान्तिका लागि
काम गर्ने संस्था बनाएका थियौं । त्यो बेलामा उहाँसँग मेरो भेट भयो ।
उहाँलाई पनि यो काममा रुची भो । त्यो बेलादेखि हामीसँगै छौं । उहाँको
परिवारसँग मेरो पुरानो सम्वन्ध हो ।
हामी शान्ति अभियानमा हिँडेका थियौं ।
उहाँको परिवारमा मेरा लागि ठूलो सम्मान थियो । उहाँलाई बाबुआमाले स्वनाम
राम्रो मान्छे हो भन्नु भएकाले प्रभाव पर्यो र संगत भयो हाम्रो । मलाई त
धेरै प्रश्न पनि आए शान्ति अभियानमा लाग्दा । त्यसबेला उहाँको साथ पाएँ ।
हामीले रोमियो जुलियटको अगाडि गएर घुँडा टेकेर गुलाफ फूल दिएनौं । सिम्पल कुरा, उहाँलाई मनपर्यो, मलाई पनि राम्रै लाग्यो ।
२६ भदौ, काठमाण्डौं । आठौं साफ च्याम्पियनसीपको उपाधिका लागि अहिले भारत र अफगानिस्तान भिडिरहेका छन् । काठमाण्डौंको दशरथ रंगशालामा जारी खेलमा अफगानिस्तानले २ गोलको अग्रता लिएको छ । उसका लागि नवौं मिनेटमा मुस्तफाले गोल गरेका हुन् । त्यसपछि लगातार अफगानलाइ दबावमा राखेको भारतले गोल गर्न भने सकेन ।
दोस्रो हापमा पनि भारतले केही अबसर गुमायो । तर, ६३ मिनेटमा अफगानिस्तानले काउन्टरमा गोल गरेको छ । उसका लागि संजरले गोल गरेका हुन् ।
डिफेण्डिङ च्याम्पियन भारत उपाधि रक्षाको प्रयासमा हुनेछ भने अफगानिस्तान गत सिजनको फाइनलमा हारको बदला लिने दाउमा छ । अफगानिस्तानलाई पराजित गरे ५ पटकको विजेता भारतले लगातार तीन संकरणमा उपाधि जित्दै हृयाटि्रक गर्नेछ ।
दक्षिण एशियाको सशक्त टिमको रुपमा अगाडि आएको अफगानिस्तान भने पहिलो उपाधिको खोजीमा छन् । भारत र अफगानिस्तान अहिलेसम्म ५ पटक भिडेका छन्, जसमा सबै खेल भारतले जितेको छ । २०११ को फाइनलमा भारतले अफगानिस्तानलाई ४-० ले पराजित गरेको थियो ।
live भिडियो हेर्न तलको लिंक क्लिक गर्नुहोला
मंगल
ग्रहमा जान को चाहँदैन र ? तर जान मात्र पाइने र आउन नपाइने शर्त राख्ने
हो भने त्यहाँ जान को तयार होला ? सामान्य रुपमा भन्ने हो भने आफुलाई मंगल
ग्रहमै लोप गराउने त्यस्तो धृष्टता कसैले गर्दैन । तर विश्वमा २ लाख जना
मानिस मंगल ग्रहमै गएर ‘मर्न’ राजी भएका छन् ।
नेदरल्याण्डको एक कम्पनीले मंगल ग्रहमा
जाने एकतर्फी यात्राका लागि आह्वान गरेको आवेदनका क्रममा २ लाख जनाले इच्छा
जाहेर गरी आवेदन भरेको बताइएको छ । मार्स वान नामक उक्त कम्पनीले मंगल
ग्रहको एकतर्फी यात्राका लागि आवेदन दिन तय गरेको अघिल्लो हप्ताको
समयावधिसम्ममा २ लाख जना भन्दा बढिले आवेदन दिएका कम्पनीको भनाइ छ । यसरी
आवेदन दिनेमा १४० देशका मानिस रहेका छन् ।
मार्स वानका अनुसार सन् २०१६ को अक्टोबरमा
आवेदन दिने मध्ये छानिएका यात्रुहरुलाई मंगल ग्रहमा पूराउनका लागि मिसन
सुरु हुनेछ । यस्तो मंगल यात्राका क्रममा कुनै दुर्घटना नहोस् भनेर मंगल ८
पटक अवतरणको अभ्यास हुनेछ । २ लाख मध्ये छानिएका २४ देखि ४० जना मानिसलाई
सन् २०१५ देखि ७ वर्षे लामो तालिम दिइनेछ र त्यसपछि मंगल ग्रहमा लगिनेछ ।
विभिन्न ३ चरणको परीक्षा लिएर यात्रु छनोट गरिने बताइएको छ ।
आउँदो एक दशकभित्रै मंगल ग्रहमा मानव
वस्ती बसाउने आफ्नो योजना रहेको मार्स वानको दाबी छ । पृथ्वीबाट मंगल ग्रह
सम्मको यात्रा २ सय दिनको हुनेछ ।
भिडियो हेर्नुस् मंगल ग्रहमा यसरी थुपारिनेछ मान्छे
बलिउडका
चर्चित नायक तथा नायिकाहरुको ध्यान यतिबेला नेपालमा पर्न थालेको छ ।
नेपाली बजारबाट समेत राम्रो शेयर प्राप्त हुन थालेपछि बलिउडका चर्चित फिल्म
कम्पनीहरुको ध्यान नेपाल तर्फ सोझिएको हो ।
यसैक्रममा
शुक्रबारबाट प्रदर्शनमा आउन लागेको बलिउड चलचित्र ‘ग्राण्ड मस्ती’का तिन
नायकले नेपालीलाई सम्बोधन गर्दै सिनेमा हेरिदिन आग्रह गरेका छन् । दर्शना
आट्सले नेपालमा वितरण गर्न लागेको यो सिनेमा पूर्णतया कमेडी छ । चलचित्रका
बिवेक ओवराय, रितेश देशमुख, अप्ताबको मुख्य भूमिका छ ।
यसैक्रममा
शुक्रबारबाट प्रदर्शनमा आउन लागेको बलिउड चलचित्र ‘ग्राण्ड मस्ती’का तिन
नायकले नेपालीलाई सम्बोधन गर्दै सिनेमा हेरिदिन आग्रह गरेका छन् । दर्शना
आट्सले नेपालमा वितरण गर्न लागेको यो सिनेमा पूर्णतया कमेडी छ । चलचित्रका
बिवेक ओवराय, रितेश देशमुख, अप्ताबको मुख्य भूमिका छ ।
दर्शना आट्सले सार्वजनिक गरेको भिडियोमा
बिवेक ओवरायले नेपाली भाषामा कुरा गरेको देख्न सकिन्छ । उनले ग्राण्ड मस्ती
हिट भएको खण्डमा नेपाल आउने बताएका छन् । यस्तै नायक अप्ताबले आफूहरु
नेपाल आउन चाहेको भन्दै नेपालीलाई फुर्काउन खोजेका छन् ।
आफ्नो
बोलिको ठेगान नभएकी भारतिय मोडल राखी सावन्त फेरी एक भनाई सार्वजनिक गरेर
चर्चामा छिन् । समय समयमा विभिन्न खालका तर्क सारेर समाचारमा छाइरहेकी राखी
सेलिब्रेटी भन्दा पनि विवादस्पद बयानले चर्चामा आउछिन् । कहिले
नायिकाहरुको टिप्पणी गरेर होस् या कहिले साहरुख र सलमानसँग बिहे गर्ने
कुराले नै किन नहोस्, राखीको चर्चा हुनेगर्दछ ।
हालै
मात्र राखीले अर्को एक यस्तै तर्क अघि सारेकी छिन् जसको कारणले गर्दा उनी
न्यूजमेकर बनेकी छिन् । राखीले आफूले यो सुन्दर संसारमा चाहेअनुसार जीन्दगी
जिइरहेको बताउँछिन् । तर राखीले आजसम्म पनि आफू कुमारी नै रहेको बताएर
चर्चा बटुलेकी छिन् ।
हालै
मात्र राखीले अर्को एक यस्तै तर्क अघि सारेकी छिन् जसको कारणले गर्दा उनी
न्यूजमेकर बनेकी छिन् । राखीले आफूले यो सुन्दर संसारमा चाहेअनुसार जीन्दगी
जिइरहेको बताउँछिन् । तर राखीले आजसम्म पनि आफू कुमारी नै रहेको बताएर
चर्चा बटुलेकी छिन् ।
उनले भनेकी छिन्, ‘यो सुन्दर संसारमा चाहे
अनुसारको जीन्दगी जिएर पनि मैले सेक्सको आनन्द अहिले सम्म लिएको छैन ।’
उनले आफ्नो परिवार मध्यमस्तरको भएको तर्क गरेकी छिन् ।
उद्देश्य
के लिनु ? उडि छुनु चन्द्र एक भन्ने गरिन्छ हामीकहाँ । तर पोल्याण्डकी एक
युवतीले भने उडेर चन्द्रमा छुने भन्दा पनि अझै कडा जस्तो लाग्ने उद्धेश्य
लिएकी छिन् । २१ वर्षकी ती युवतीले आफ्नो जिवनकालमा १ लाख जना पुरुषसँग
ओछ्यान तताउने लक्ष्य लिएकी छिन् । उनले आफ्नो यो लक्ष्य पूरा गर्नका लागि
काम सुरुवात गरिसकेकी छिन् र अहिलेसम्म केही संख्यामा पुरुषहरुलाई आफ्नो
यौनको चपेटामा पारिसकेकी छिन् ।
एनिया लिसेवस्का नामकी ती युवती आफ्नो यो
लक्ष्य पूरा गर्नका लागि केवल पोल्याण्डका तन्नेरीसँग मात्र सुत्न
चाहँदैनिन् । विश्वका सबै देशमा पुगेर सबै देशका पुरुषसँग सम्भोगको स्वाद
चाख्ने चाहना उनको रहेको छ । उनले आफ्नो लक्ष्य पूरा गर्नका लागि हरेक
पुरुषलाई सम्भोगका लागि २० मिनेटको समय दिनेछिन् ।
आफ्नो ब्लगमार्फत उनले दिएको जानकारी
अनुसार आफ्नो सेक्स म्याराथनको सुरुवात उनले अघिल्लो महिना वार्सा सहरबाट
गरिसकेकी छिन् । अहिलेसम्म उनले २८४ जना पुरुषसँग सेक्स गरिसकेको बताइएको छ
। अझ रोचक कुरा त के छ भने जिवनकालमा १ लाख पुरुषलाई सम्भोगको अनुभव
दिलाउने लक्ष्य लिएकी यी तरुनीको ब्वायफ्रेण्ड समेत छ । आफुले यौनसुखका
लागि सम्भोग म्याराथन गर्न लागेको भन्दै आफ्नो कामलाई मन पराएर कसैले
आर्थिक सहयोग गर्न चाहेमा त्यो पैसा सामाजिक काममा लगाउने उनी बताउँछिन् ।
आफुले सेक्सलाई माया गर्ने तथा पुरुष र
हँसिमजाक आफुलाई मन पर्ने उनको भनाइ रहेको छ । उनले आफुसँग सेक्स गर्ने
हरेक पुरुषलाई २० मिनेटको समय दिने बताएकी छिन् । यस अर्थमा उनले १ लाख
पुरुषसँग सेक्स गर्दासम्म ३३ हजार ३ सय ३३ घण्टा उनले सेक्समै बिताएकी
हुनेछिन् । यसको अर्थ उनले लगातार सेक्स गरेमा पनि एक लाख जनासँग सेक्स
गर्न झण्डै ४ वर्ष लाग्नेछ । उनले आफ्नो योजना पूरा गर्नका खातिर हप्ताको
दुइ दिन सेक्सलाई छुट्टाएकी छिन् । २० वर्षमा १ लाख पुरुषसँग सम्भोग गर्ने
लक्ष्य लिएकी उनले हरेक शनिवार र आइतबार औषतमा १४।१४ जनासँग सेक्स गर्ने
योजना बनाएकी छिन् ।
भिडियो हेर्न तलको लिंकमा क्लिक गर्नुहोला :
भिडियो हेर्न तलको लिंकमा क्लिक गर्नुहोला :
source:souryedaily
पटक–पटक
विवादमा मुछिने गरेकी गायिका अन्जु पन्त पछिल्लो समय गुमनाम छिन् । २०६९
सम्म अत्यन्तै खोजीको सूचीकी गायिका पन्तलाई सबै भन्दा धेरै उनको घरासयसी
विवादले तनावमा परेकी थिईन् ।
विभिन्न पार्टीमा हुने मदिरा सेवन, नाचगान, पहिरनलगायतका विषयले उनी चर्चामा रहेकी हुन् ।
हुन त उनी १५ बर्षको उमेरदेखि नै गायन क्षेत्रमा छिन् । पन्तले अहिले सम्म झण्डै ५ हजार गीतमा आवाज दिई सकेको दाबी गर्छिन् । यो क्षेमा स्थापित हुन पन्तले १८ वर्ष बसन्त पार गरेको बताईन् । गायिका पन्तसँग गरिएको कुराकानीका सम्पादित अंश :–
गीत/संगीतकै क्षेत्रमा आउने प्रेरणा कसरी मिल्यो ?
– मलाई मेरो फुपु जानकी केसीले गीत/संगीतको क्षेत्रमा आउन प्रेरणा दिनु भएको हो । उहाँले नै संगीत क्षेत्रमा डोर्याएर मलाई ल्याउनु भयो । शुरुमा मलाई गुरु बा’कोमा पुर्याइ दिनु भएको थियो । गुरुबा अहिले स्वर्गीय भइसक्नुभएको छ । तर उहाँको भूमिका पनि धेरै नै छ । रेडियो नेपालमा भएको कम्पिटिशनमा प्रथम भएपछि मलाई झनै प्रेरणा मिल्यो ।
गीत/संगीतमा लागेर के भनेर लाग्नु भो ?
– हा..हा..कहाँ हुन्छ ? त्यो कसैलाई पनि हुँदैन । म त्यतिबेला संगीतमा लागेर उन्नति गरौंला भन्ने सोंचमा थिइन । यो क्षेत्रमा म रहरै रहरमा लागेकी हुँ ।
तपाई चर्चित हुनुहुन्छ ? यो अवस्था आउला भनेर सोंच्नु भएको थियो ?
– त्यो त मैले सोचेकै थिइन । त्यो त कसैले पनि सोच्दैन होला । तर संघर्ष गरे इमान्दार र दृढ भएर लागि परेमा जुन क्षेत्रमा पनि सफल हुन सकिन्छ भन्ने कुरा चाहिँ थाहा पाएँ । शुरुवाती दिनमा म १४ घण्टा त रियाज नै गर्थे । कतिपय ठाउँमा गीत गाउँदा मलाई सबैले राम्रो स्वर छ भनेर प्रतिक्रिया दिँदा लाग्थ्यो म पनि केही गर्न सक्छु । लोकप्रियता नै पाउँछु भन्ने कुरामा दरिलो विश्वास भने राखेको थिइन ।
सबैभन्दा पहिला कुन गीत गाउँनु भएको थियो ?
– मेरो परिवार तथा श्रोताहरु सबैलाई थाहा छ होला मेरो स्वरमा पहिलोपटक सजिएको गीत ‘मनवा मन नै योगी बनाउ….’ भन्ने भजन हो ।
भजन पछि तपाईले कति समयमा अर्को गीत गाउँनु भयो ?
– भजन पछि मैले धेरै कम्पिटिशनहरुमा भाग लिन थाले । त्यसपछि आधुनिक, नेवारीलगायतका गीतहरु गाउँदै अघि बढ्न मद्दत पुग्यो ।
आजकाल के मा व्यस्त हुनु हुन्छ ?
– त्यही हो । संगीतलाई पेशाको रुपमा अंगालीसके पछि त्यतैपट्टी ध्यान र मन जानु स्वभाविक नै भैहाल्यो । गीत रेकर्ड गर्छु । कन्सर्टहरुमा गाउने प्रस्ताव आउँछन् । त्यता पनि समय मिलाएर जान्छु । तर मौसमका कारणले गर्दा आजभोलि अलि कमै कार्यक्रममा जान थालेको छु ।
दिनमा कतिवटा गीत रेकर्ड गर्नु हुन्छ ?
– पहिला ५ वटासम्म गीत रेकर्ड गर्थे । आजभोलि दिनमा एउटा र कहिले काहिँ एक दिन रेष्ट लिएर दिन विराएर पनि रेकर्ड गर्छु ।
एउटा गीत रेकर्ड गरेको कति लिनु हुन्छ ?
– हा..हा..। ओहो….भन्नु र ? नभनुम होला ।
भन्न मिल्छ भने भनिदिनुस् न…।
– विदेशमा रहनुभएकाहरुलाई अन्जु पन्तले ४०/५० हजार लिने हल्ला रैछ । कतिपय ठाउँमा ४०/५० हजार अन्जु पन्तको रेट हो भनि कारोबार पनि हुँदो रै’छ तर वीचमा कता–कता पुग्छ । कस–कसले के गर्छन ? त्यो त थाहा भएन । तर मैले लिने पारिश्रमिक चाहिँ २० हजार हो ।
कन्सर्टको चाहिँ कति लिनुहुन्छ ?
– आ, भ्याली बाहिर जानुपर्दा ९० हजार हो ।
भ्याली बाहिर जाने प्रस्ताव आएको छ ?
– आ केही दिन अघि उदयपुरको रामपुर ठोक्सिलाको लागि प्रस्ताव आएको छ । कार्यक्रमकै लागि कोरिया पनि जाँदै छु ।
चर्चाको शिखरमा पाइला टेकिसक्नुभएकी तपाई, आजभोलि सेलाउनु भयो नी ?
– सेलाउनु भन्ने कुरा त्यस्तै हो । काम गरिनै रा’ छु । मिडियामा पनि आइराको छु । यहाँ तडकभडक नहुँदैमा सेलायो भन्ने मानिन्छ । तर चर्चामा आउन कि त एल्बम निकालेको हुनु पर्यो । कि त कुनै विषय वा कारण हुनु पर्यो । अब कारण नै नभईकन के हाइलाइटमा आइरहनु । हैन ? तर पनि मेरो बारेमा विभिन्न भाएका नभएका चर्चा भने आइनै रहेका छन् ।
मिडियामा आएका कुरामा सहमत हुनु हुन्छ ?
– छैन । कतिपयमा त मलाई धेरै चित्त दु:खाई छ । मेरो बारेमा नराम्रो लेख्दा उहाँहरुलाई राम्रो हुन्छ भने म सहिदिन्छु । पछिल्लो समय फेसबुक कन्ट्रोभर्सबारे आएका हल्लाले मलाई आश्चर्यचकित तुल्याएको छ ।
तपाईका पति मनोजराजसँग किन टुट्यो सम्बन्ध ?
– त्यो एउटा समय हो । समय बलवान भनिन्छ । जे चिजको पनि एउटा समय हुन्छ । जे हुन्छ फेरि जिन्दगीमा राम्रैको लागि हुन्छ । क्या खुसी छु अब । यस्तै हो बलेको आगो सबैले ताप्ने रै’छन् । अब उहाँले अर्को विवाह गरेर नानी पनि हुने बेला भएको छ । खुसी नै छु । अनि अर्को कुरा नेपालमा फिमेलहरुलाई चाहिँ गाह्रो हुने रै’छ ।
पटक–पटक
विवादमा मुछिने गरेकी गायिका अन्जु पन्त पछिल्लो समय गुमनाम छिन् । २०६९
सम्म अत्यन्तै खोजीको सूचीकी गायिका पन्तलाई सबै भन्दा धेरै उनको घरासयसी
विवादले तनावमा परेकी थिईन् ।विभिन्न पार्टीमा हुने मदिरा सेवन, नाचगान, पहिरनलगायतका विषयले उनी चर्चामा रहेकी हुन् ।
हुन त उनी १५ बर्षको उमेरदेखि नै गायन क्षेत्रमा छिन् । पन्तले अहिले सम्म झण्डै ५ हजार गीतमा आवाज दिई सकेको दाबी गर्छिन् । यो क्षेमा स्थापित हुन पन्तले १८ वर्ष बसन्त पार गरेको बताईन् । गायिका पन्तसँग गरिएको कुराकानीका सम्पादित अंश :–
गीत/संगीतकै क्षेत्रमा आउने प्रेरणा कसरी मिल्यो ?
– मलाई मेरो फुपु जानकी केसीले गीत/संगीतको क्षेत्रमा आउन प्रेरणा दिनु भएको हो । उहाँले नै संगीत क्षेत्रमा डोर्याएर मलाई ल्याउनु भयो । शुरुमा मलाई गुरु बा’कोमा पुर्याइ दिनु भएको थियो । गुरुबा अहिले स्वर्गीय भइसक्नुभएको छ । तर उहाँको भूमिका पनि धेरै नै छ । रेडियो नेपालमा भएको कम्पिटिशनमा प्रथम भएपछि मलाई झनै प्रेरणा मिल्यो ।
गीत/संगीतमा लागेर के भनेर लाग्नु भो ?
– हा..हा..कहाँ हुन्छ ? त्यो कसैलाई पनि हुँदैन । म त्यतिबेला संगीतमा लागेर उन्नति गरौंला भन्ने सोंचमा थिइन । यो क्षेत्रमा म रहरै रहरमा लागेकी हुँ ।
तपाई चर्चित हुनुहुन्छ ? यो अवस्था आउला भनेर सोंच्नु भएको थियो ?
– त्यो त मैले सोचेकै थिइन । त्यो त कसैले पनि सोच्दैन होला । तर संघर्ष गरे इमान्दार र दृढ भएर लागि परेमा जुन क्षेत्रमा पनि सफल हुन सकिन्छ भन्ने कुरा चाहिँ थाहा पाएँ । शुरुवाती दिनमा म १४ घण्टा त रियाज नै गर्थे । कतिपय ठाउँमा गीत गाउँदा मलाई सबैले राम्रो स्वर छ भनेर प्रतिक्रिया दिँदा लाग्थ्यो म पनि केही गर्न सक्छु । लोकप्रियता नै पाउँछु भन्ने कुरामा दरिलो विश्वास भने राखेको थिइन ।
सबैभन्दा पहिला कुन गीत गाउँनु भएको थियो ?
– मेरो परिवार तथा श्रोताहरु सबैलाई थाहा छ होला मेरो स्वरमा पहिलोपटक सजिएको गीत ‘मनवा मन नै योगी बनाउ….’ भन्ने भजन हो ।
भजन पछि तपाईले कति समयमा अर्को गीत गाउँनु भयो ?
– भजन पछि मैले धेरै कम्पिटिशनहरुमा भाग लिन थाले । त्यसपछि आधुनिक, नेवारीलगायतका गीतहरु गाउँदै अघि बढ्न मद्दत पुग्यो ।
आजकाल के मा व्यस्त हुनु हुन्छ ?
– त्यही हो । संगीतलाई पेशाको रुपमा अंगालीसके पछि त्यतैपट्टी ध्यान र मन जानु स्वभाविक नै भैहाल्यो । गीत रेकर्ड गर्छु । कन्सर्टहरुमा गाउने प्रस्ताव आउँछन् । त्यता पनि समय मिलाएर जान्छु । तर मौसमका कारणले गर्दा आजभोलि अलि कमै कार्यक्रममा जान थालेको छु ।
दिनमा कतिवटा गीत रेकर्ड गर्नु हुन्छ ?
– पहिला ५ वटासम्म गीत रेकर्ड गर्थे । आजभोलि दिनमा एउटा र कहिले काहिँ एक दिन रेष्ट लिएर दिन विराएर पनि रेकर्ड गर्छु ।
एउटा गीत रेकर्ड गरेको कति लिनु हुन्छ ?
– हा..हा..। ओहो….भन्नु र ? नभनुम होला ।
भन्न मिल्छ भने भनिदिनुस् न…।
– विदेशमा रहनुभएकाहरुलाई अन्जु पन्तले ४०/५० हजार लिने हल्ला रैछ । कतिपय ठाउँमा ४०/५० हजार अन्जु पन्तको रेट हो भनि कारोबार पनि हुँदो रै’छ तर वीचमा कता–कता पुग्छ । कस–कसले के गर्छन ? त्यो त थाहा भएन । तर मैले लिने पारिश्रमिक चाहिँ २० हजार हो ।
कन्सर्टको चाहिँ कति लिनुहुन्छ ?
– आ, भ्याली बाहिर जानुपर्दा ९० हजार हो ।
भ्याली बाहिर जाने प्रस्ताव आएको छ ?
– आ केही दिन अघि उदयपुरको रामपुर ठोक्सिलाको लागि प्रस्ताव आएको छ । कार्यक्रमकै लागि कोरिया पनि जाँदै छु ।
चर्चाको शिखरमा पाइला टेकिसक्नुभएकी तपाई, आजभोलि सेलाउनु भयो नी ?
– सेलाउनु भन्ने कुरा त्यस्तै हो । काम गरिनै रा’ छु । मिडियामा पनि आइराको छु । यहाँ तडकभडक नहुँदैमा सेलायो भन्ने मानिन्छ । तर चर्चामा आउन कि त एल्बम निकालेको हुनु पर्यो । कि त कुनै विषय वा कारण हुनु पर्यो । अब कारण नै नभईकन के हाइलाइटमा आइरहनु । हैन ? तर पनि मेरो बारेमा विभिन्न भाएका नभएका चर्चा भने आइनै रहेका छन् ।
मिडियामा आएका कुरामा सहमत हुनु हुन्छ ?
– छैन । कतिपयमा त मलाई धेरै चित्त दु:खाई छ । मेरो बारेमा नराम्रो लेख्दा उहाँहरुलाई राम्रो हुन्छ भने म सहिदिन्छु । पछिल्लो समय फेसबुक कन्ट्रोभर्सबारे आएका हल्लाले मलाई आश्चर्यचकित तुल्याएको छ ।
तपाईका पति मनोजराजसँग किन टुट्यो सम्बन्ध ?
– त्यो एउटा समय हो । समय बलवान भनिन्छ । जे चिजको पनि एउटा समय हुन्छ । जे हुन्छ फेरि जिन्दगीमा राम्रैको लागि हुन्छ । क्या खुसी छु अब । यस्तै हो बलेको आगो सबैले ताप्ने रै’छन् । अब उहाँले अर्को विवाह गरेर नानी पनि हुने बेला भएको छ । खुसी नै छु । अनि अर्को कुरा नेपालमा फिमेलहरुलाई चाहिँ गाह्रो हुने रै’छ ।
काठमाडौँको एउटा मल्टिप्लेक्सबाहिर तीन भाइ झगडा गर्दै थिए। हलमा के हेर्ने भन्ने विषयमा भनाभन हुँदै थियो। पहिलो भाइ 'फिल्म' हेर्न चाहन्थे, दोस्रोको रोजाइ थियो 'सिनेमा', अनि तेस्रो चाहिँ 'मुभी'मा जिद्दी गर्दै थिए। उनीहरूको 'खिचलो' अचम्म र हेर्नलायककै थियो। भीडबाट कसैले भन्यो, 'अरे मुर्खहरू, फिल्म, सिनेमा र मुभी भनेको एउटै चिज हो, व्यर्थै किन लफडा!' हुन पनि हो, झट्ट सुन्दा फिल्म, सिनेमा र मुभीमा के भिन्नता छ र? आखिर बोलाउने नाममात्र फरक त हो!
पत्रपत्रिकामा पनि यी शब्दहरू समान अर्थमा छापिन्छन्। पाठक र दर्शकहरूले पनि यिनै शब्दलाई चलनचल्तीमा ल्याउने गर्छन्। एउटाले 'फलानो सिनेमा हेर्यौ' भनेर सोध्दा अर्कोले 'हेरेँ, फिल्म राम्रो रहेछ' भन्छन्।
त्यसैले एउटै अर्थ लाग्ने शब्दका लागि भाइबीच खिचातानी नहुनुपर्ने हो। केही छिनमा हदैसम्मको लचकता अपनाइएपछि तीन भाइको सहमति भयो। टिकट काटेर हलभित्र पसे। भाइ–भाइको चाला देखेपछि भीडबाट कराउनेको दिमाग रिंगियो, केही न केही त पक्कै फरक हुनुपर्छ यी तीन शब्दमा। व्यावहारिक अर्थ एउटै बुझिन्छ, तर गहिराइमा डुब्ने हो भने यी शब्दहरूको अर्थमा पूर्ण समानता पाइँदैन।
'फिल्म' शब्द सबैभन्दा 'युनिभर्सल' छ। कलाकारको जमघट हुने र फिल्म देखाइने महोत्सव वा मेलालाई संसारभर धेरैजसो 'फिल्म फेस्टिभल' भनिन्छ, सिनेमा वा मुभी फेस्टिभल भनिँदैन। फिल्म पढाउने कलेजहरूलाई पनि 'फिल्म कलेज'को रूपमा चिनिन्छ, न कि मुभी कलेज वा सिनेमा कलेज।
विश्वभरकै धेरैजसो संघसंस्थाको नाममा यही 'फिल्म' शब्द झुन्ड्याउने गरिन्छ। जस्तै, 'फिल्म डाइरेक्टर्स गिल्ड', 'फिल्म सोसाइटी' र 'फिल्म एसोसियसन'। पेशाको रूपमा पनि यही शब्द जोडिन्छ, फिल्म लेखक, फिल्म पत्रकार, फिल्म निर्माता आदि।
सर्वत्र प्रयोग भए पनि 'फिल्म' शब्दका अर्थहरू अंग्रेजीमा थुप्रै छन्। चलायमान वा स्थिर दृश्यलाई क्यामेरामा कैद गर्ने एउटा माध्यम हो फिल्म। अर्थात् रिल। 'फिल्म' शब्दले 'पातलो पत्र'लाई पनि बुझाउँछ। खाना प्याक गर्ने पातलो प्लास्टिक पनि फिल्म नै रहेछ।
सिनेमाकै अर्थमा बुझ्ने हो भने 'फिल्म' अलि बढी टेक्निकल सुनिन्छ। फिल्म भन्नेबित्तिकै क्यामेरा, रिल वा हार्ड डिस्क, लाइटिङ, उपकरण र प्रप्सहरूको समूह दिमागमा घुम्न थाल्छ।
'सिनेमा' शब्द चाहिँ धेरैजसो युरोपमा प्रयोग गरिन्छ। ग्रिक शब्द 'किनेमा' ल्याटिन हुँदै अंग्रेजीमा प्रवेश गरेपछि 'सिनेमा' भएको हो। 'किनेमा'ले 'मोसन' अर्थात् 'चाल' बुझाउँछ। रमाइलो के भने, फिल्म प्रदर्शन हुने हललाई नै कतै–कतै सिनेमा भनिन्छ।
'फिल्म' टेक्निकल सुनिएजस्तै 'सिनेमा' शब्द चाहिँ कलात्मकसँग सम्बन्धित लाग्छ। इन्टरनेटमा खोज्दा धेरैजसो अमेरिकी दर्शकले 'सिनेमा'लाई 'आर्ट फिल्म' र विदेशका राम्रा–राम्रा फिल्मका रूपमा बुझेका पाइन्छन्।
सिनेमा भन्नेबित्तिकै कथा, प्रस्तुति, अभिनय, लय र संस्कृतिबीचको तालमेलको झझल्को आउँछ। प्राज्ञिक अध्ययन गर्ने बेला यही 'सिनेमा' शब्द उठाइन्छ। त्यही भएर 'वर्ल्ड फिल्म' होइन 'वर्ल्ड सिनेमा' प्रचलनमा छ। सिनेमासँग सोसाइटी अर्थात् समाज जोडिहाल्छ। समाजको यथार्थ चित्रण भएको फिल्मलाई दर्शकले सिनेमा नै भन्छन्। मुम्बैयालाई 'बलिउड फिल्म' भनिन्छ भने पश्चिम बंगालमा बनेकालाई 'बंगाली सिनेमा'।
अमेरिका र क्यानडामा बढी चल्तीमा रहेको 'मुभी' शब्दको लोकप्रियता अरू देशमा पनि बढ्दो छ। यो शब्द 'मुभिङ पिक्चर्स'को संक्षिप्त रूप हो। 'मुभी'ले कतै–कतै 'सिनेमा'ले जस्तै फिल्म देखाउने ठाउँलाई पनि इंगित गर्दो रहेछ।
हलिउडका उत्पादनहरूलाई 'मुभी' नै भनिन्छ। 'मुभी' शब्दमा फिल्मलाई मनोरञ्जनको माध्यममात्र ठान्ने मनोविज्ञान टाँसिएको छ। यसले पैसा र व्यापारको पनि प्रतिनिधित्व गर्छ। धेरै पैसा खर्चिएको, तामझाम र बजार पनि ठूलो भएको फिल्मलाई 'मुभी' शब्द नै सुहाउँछ। 'पपकर्न मुभी' भन्ने एउटा शब्दावली चलनमा आइसक्यो। यसले टाइमपास गर्ने हल्काफुल्का फिल्म भन्ने अर्थ दिन्छ।
भारत र अरू देशमा पनि फिल्मलाई 'पिक्चर' समेत भनेको सुनिन्छ। तर, अंग्रेजीमा अर्थ लगाउँदा 'पिक्चर' भनेको स्थिर फोटो पनि हो। 'पिक्चर' भन्यो भने फोटो बुझ्नेले पनि 'कुन पिक्चर लागेको छ' वा 'पिक्चर हेर्न जाउँ्क' भन्दा फिल्म नै सोच्छन्।
फिल्ममा ध्वनिको प्रवेशले पात्रका आवाज थपिएपछि 'टाकिज' शब्दको प्रयोग सुरु भयो। ध्वनिको प्रविधि सुरुवात कालमा सबैले अँगालिहालेनन्। त्यसैले धेरै वर्षसम्म साइलेन्ट फिल्म र 'टाकिज' सँगसँगै अगाडि बढे। आजकल 'टाकिज' शब्द पनि 'मोसन पिक्चर्स'जस्तै ओझेल परिसकेका छन्। बरु, 'फिल्म', 'सिनेमा' र 'मुभी'बीच तँछाडमछाड चल्दै छ।
नेपालमा अहिले गाइजात्राको मौसम छ । नेताहरुलाई मनग्गे गाली गरिएको छ ।
बोली तथा पहिरनका माध्यमबाट क्यारिकेचर गर्दै नेताहरुलाई गालि गरेर
कलाकारले तालि पाउँछन् । तर गाइजात्रा हामीकहाँ मात्र कहाँ रहेछ र रुसमा पो
साँच्चीकै गाइजात्रा आएछ ।
रुसमा राष्ट्रपति भ्लादमिर पुटिनले मिनिस्कर्ट लगाएका छन् । मिनिस्कर्ट को त के कुरा भयो र ? प्रधानमन्त्री दिमित्री मेदभेदेभले त ब्रा र पेन्टी नै पहिरिएका छन् । ब्रा पेन्टी लगाएका मेदभेदेभलाई पुटिनले सिँगारिरहेका छन् र कपाल मुसारिदिएका छन् ।
विश्व हल्लाउने ती चर्चित नेताको हालत कसरी यस्तो भयो ? वास्तवमा एक जना कलाकारले यिनीहरुको यस्तो हालत बनाइदिएका हुन् । कलाकार कोन्स्टान्टिन अल्टुनिनले पुटिन र मेदभेदेभको यस्तो अनौठो पेन्टिङ तयार पारेपछि त्यसले ठूलै तहल्का मच्चाएको छ । उनले व्यंगात्मक रुपमा बनाएको यो पेन्टिङले कानून मिचेको भन्दै सरकारले त्यो पेन्टिङ जफत समेत गरेको छ ।
भँडुवा शीर्षकमा अल्टुनिनले तयार पारेको उक्त आपत्तिजनक पेन्टिङ अतिवादी भएको निष्कर्ष सरकारले निकालेको छ । अगष्ट २६ को मध्यरातमा सेन्ट पिटर्सवर्ग स्थित मुजेइ ब्लास्ती नामक आर्ट ग्यालरीमा छापा मारेर प्रहरीले ती कलाकारका विभिन्न पेन्टिङ नियन्त्रणमा लिएको छ । त्यो मात्र नभएर पुटिनका अन्य आपत्तिजनक पेन्टिङ समेत जफत भए । जसमध्ये एकमा पुटिनको अनुहारभरि फोहोर पारिएको छ भने अर्कोमा उनका सिङ बनाइएको छ ।
रुसमा राष्ट्रपति भ्लादमिर पुटिनले मिनिस्कर्ट लगाएका छन् । मिनिस्कर्ट को त के कुरा भयो र ? प्रधानमन्त्री दिमित्री मेदभेदेभले त ब्रा र पेन्टी नै पहिरिएका छन् । ब्रा पेन्टी लगाएका मेदभेदेभलाई पुटिनले सिँगारिरहेका छन् र कपाल मुसारिदिएका छन् ।
विश्व हल्लाउने ती चर्चित नेताको हालत कसरी यस्तो भयो ? वास्तवमा एक जना कलाकारले यिनीहरुको यस्तो हालत बनाइदिएका हुन् । कलाकार कोन्स्टान्टिन अल्टुनिनले पुटिन र मेदभेदेभको यस्तो अनौठो पेन्टिङ तयार पारेपछि त्यसले ठूलै तहल्का मच्चाएको छ । उनले व्यंगात्मक रुपमा बनाएको यो पेन्टिङले कानून मिचेको भन्दै सरकारले त्यो पेन्टिङ जफत समेत गरेको छ ।
भँडुवा शीर्षकमा अल्टुनिनले तयार पारेको उक्त आपत्तिजनक पेन्टिङ अतिवादी भएको निष्कर्ष सरकारले निकालेको छ । अगष्ट २६ को मध्यरातमा सेन्ट पिटर्सवर्ग स्थित मुजेइ ब्लास्ती नामक आर्ट ग्यालरीमा छापा मारेर प्रहरीले ती कलाकारका विभिन्न पेन्टिङ नियन्त्रणमा लिएको छ । त्यो मात्र नभएर पुटिनका अन्य आपत्तिजनक पेन्टिङ समेत जफत भए । जसमध्ये एकमा पुटिनको अनुहारभरि फोहोर पारिएको छ भने अर्कोमा उनका सिङ बनाइएको छ ।
 |
source:onlinekhabar
भिडियोको लागी यहाँ क्लिक गर्नुहोला
साहित्य अथवा कलाको जुनसुकै विधा होस् सो
बाहृय प्रभावले प्रेरित भएर पनि मौलिक उद्भावन हुन सक्छ । यसका प्रशस्त
दृष्टान्त छन् पनि । बाहृय प्रभावलाई रचयिता अथवा कलाकारले आफ्ना मानसमान
पकाएर, मथेर उत्पादित बस्तुलाई पचाएर आफ्ना मनीषाले रमणीयार्थक सिर्जना
रच्न सके सो मौलिक कृतिकार हुन्छ । पकाउने, मथ्ने, पचाउने एवं रच्ने -ई चार
प्रकृयाको आत्मसात् गर्न नसक्नेका सिर्जनामा बाह्य प्रभावको प्रतिस्वान नै
बढी पाइने सम्भावना पाइन्छ । तेहाँ मौलिकताको लेश थोरै मात्र हुन्छ ।
नेपाली साहित्यमा भानुभक्तकृत रामायण, बालकृष्ण समप्रणीत धु्रव औं प्रहलाद,
सोमनाथ शर्मा सिग्द्याल विचचित आदर्श राघव, लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाकृत
शाकुन्तल, महाराणा प्रताप, प्रमिथस आदि कृति उक्त चतुर्विध प्रक्रियाले
प्रसून हुनाले राष्ट्रिय महत्वका मात्र नभई अन्तर्राष्ट्रिय मानस्तरका पनि
समकक्ष ठहरिएका हुन् । ई कृति क्लासिकी भर्य कालजयी भए । कलाका क्षेत्रमा
इम्प्रेसनिष्टिक् निकायका चित्रकार चन्द्रमान मास्के हुन् अथवा अमुर्तवादी
लैनसिंह बाङदेल, सितारका प्रवीण शिल्पी गणेशबहादुर भण्डारी हुन्, तबलाका
वस्ताद शम्भु मिश्र अथवा बेलाका निष्णात वादक गोपालनाथ योगी हुन् इनमा
बाहृय निकाय अथवा घरानाको छाप लागे तापनि आफ्ना नैपुण्यले सो छाप निजस्वका
लालमोहरमा परिणत भएको पाइन्छ । तेसैले ई राष्ट्रिय कलाकारका रुपमा आख्यात
भए ।
स्फुट कविताका क्षेत्रमा बालकृष्ण सममाथि
शेक्सपियरको, सिद्धिचरणमाथि सुचीत्रानन्दन पन्तको, भिक्षु औ प्रेमराजेश्वरी
थापामाथि महादेवी वर्माको, लक्ष्मीप्रसाद देवकोटामाथि शेक्सपियरका
अतिरिक्त वर्डस्वथ, शेली, किट्स, बायरन्, टेनिसन्, ब्राउनिङ, आदिको प्रभाव
परेको कुरो तिनका रचनामा यत्रतत्र परिलक्षित भएकाबाट सिद्ध हुन्छ । नाटककार
गोपालप्रसाद रिमालमाथि इब्सेनको प्रभाव पनि स्पष्टतः पाइन्छ । एति
हुँदाहुँदै पनि ई साराका रचनामा नेपाली माटाको निजी सुगन्ध छ, नेपाली
प्रकृतिको आफ्नै वर्णच्छता छ, नेपाली समाजको स्वकीय स्वनन छ, नेपाली हृदयको
प्रकृत्या स्पन्दन छ, नेपाली भाषाको अन्तर्निहित प्राणन अर्थात् नेपाल
राष्ट्रको महिमा छ ।
शक्ति उट्टोपाध्यायकृत कविताको बंगाली लिपी
तर हाम्रा नाउँ चलेका, स्थापित हुन
खोज्ने, प्रवीण अथवा नवीन केही लेखकहरुले अर्काका कृतिको मूलानूग प्रस्तुति
गरेर नेपाल भाषान्तरण मात्र गर्नु शोचनीय कुरो नभई आफ्ना साहित्यको
अवमूल्यन गर्नु हो । औ तेसभन्दा पनि बढी हो राष्ट्रको अपमान गर्नु । बडे
मियाँ तो बडे मियाँ, छोटे मियाँ शुबानुल्लाह भन्ने उक्ति चरितार्थ भएको
देखी कुनचाहिं राष्ट्रिवादी नेपालीको मुटु ननिचोरिएला ! तिमीहरुका
साहित्यकार भनिनेहरु एस्तै हुन्छन् कि कसो भनेर विदेशीले खिसीट्यूरी गरे
हामीले के भन्ने हो कुन्नि ? नभन्दै लेखनाथ पौड्यालको ‘पिंजडाको सुगा’
मूलतः मैथिली शरण गुप्ताका एक कविताको नेपाली भाषान्तरण हो भन्ने कुरो
ज्ञानमणि नेपालले दृष्टान्तसहित सिद्ध गरिदिए । तेस्तै लेखनाथकृत सत्यकलि
संवाद पनि तिनै मैथिलीशरण गुप्तकृत भारतभारतीका प्रभाववश रचिएको हो भन्ने
कुरामा शंका गरिने ठाउँ छैन । ई दुवैको तुलनात्मक पाठबाट यो कुरो बुझन्छ
पनि । तर विशेष कालखण्डमा रचित ई कृति नै लेखनाथको सर्वपूँजी होइन । इनलाई
वाद गरे तापनि आफ्ना अन्य रचनाले लेखनाथले आफ्नो अपूर्व प्रतिभाको छटा
फैलाएर मौलिक कविका रुपमा प्रसिद्धि पाए । पुरोहित रामप्रसाद
सत्यालप्रस्तुत भक्त प्रहृलाद अर्थात् फूलमा भमरा राधेश्याम कथावाचकको पो
रहेछ । काशीबहादुर श्रेष्ठको उषा हो कि वचन उपन्यास गुजराती उपन्यासको
उल्था हो भन्ने बात पनि लागेथ्यो । प्यारु राजा ‘पीडित’ (सक्कली नाउँ
द्रोणशमशेर जंगबहादुर राणा) ले आफ्नो भनेर रवीन्द्रनाथ ठाकुरको नै कथा
चोरेका रहेछन् । तेस्तै लीलाबहादुर थापाको कुन चाहिं उपन्यास हो मौलिक
हुँदै होइन भन्ने कुरो पनि प्रकाशित भएथ्यो । पूर्णप्रसाद ‘यात्री’ ले
अर्काकै उपन्यासको नेपाली भाषान्तरण गरी आफ्ना नाउँमा छपाएकामा सो मौलिक
होइन भनेर मदनमणि दीक्षितले खूब सिस्नौलीको प्रयोग गरेका थिए । तर तिनै
मदनमणि दीक्षितको त्रिदेवी (२०५१) मौलिक हो र ? भन्ने प्रश्न ताइवानकी एक
प्रशिद्ध चिनियाँ लेखिका लु सिउलिआन कृत ‘दीज थ्री विमिन्’ पढेर गर्न
सकिन्छ । एसबारे पछि चर्चा गरिएला । अहिले ती सज्जन प्राज्ञाधिप भएका छन् ।
तेस्तै तिनका सहकर्मी, नेपाली राजकीय प्रज्ञा प्रतिष्ठानका प्राज्ञ
परिषद्का एक सदस्य रमेश विकलले ‘समय र सपना’ तथा ‘एक कप चिया’ क्रमशः
हर्बट् अनैष्ट् बेट्स्कृत ‘द अर्थ्’ र क्याथ्रीन् म्यान्स्फील्डरचित ‘ए कप
अफ टी’ कथाको जस्ताको तस्तै उतार आफ्ना नाउँले नेपालीमा प्रकाशित गरे ।
अर्का ‘प्राज्ञ’ ध्रवचन्द्र गौतमलिखित औ दुईपल्ट अभिनित ‘त्यो एउटा कुरा’
नामक नाटक सेमुअले बेकेट्कृत वेटिङ् फर गोडअट्को अणुकरण हो जस्तो लाग्छ ।
सो नाटक नछापिएकाले वेकेट्का उक्त नाटकसित पाठ भिडाएर हेर्न सकिएको छैन ।
मोहन कोइरालाका कविताको मूलाधार टी. एस. इलिअट्को काव्यसम्भार हो भन्ने
कुराको प्रमाण प्रशस्त पाइन्छ । कोइरालाको ‘पप्लरको पात’ नामक कवितासंकलनमा
केही प्रसिद्ध अंग्रजी औ हिन्दी कविका कविताका अनेक पंक्ति भेट्टएिको
प्रमाणमा तिनलाई ‘नम्बर वन्’ कवि भनेर सार्वजनिक रुपले सिरोपा प्रदान
गर्नेलाई पुष्कर लोहनीले देखाइदिएपछि अब म तिलाई ‘नम्बर वन्’ कवि भन्दिनँ
भने रे । शारदा शर्माका ‘सीमान्त अनुभूति’ नामक कवितासंकलनका केही कवितामा
संस्कृतका अमरु कविता विशेषतः सुरत सुखानुभूतिका अनेक मुक्तको छाया नयनगोचर
हुन्छ । नेपाली साहित्यका ठूला, साना च्याण्टा, सिकारु कवि अथवा लेखकहरुका
यस्ता प्रवृत्तिलाई के भन्ने ? के एस प्रवृत्तिले राष्ट्रिय भाषाको सम्मान
औ राष्ट्रिताको मानमनितो गरेको ठहरिन्छ ?
२०२१-३१ भित्र रचित जम्मा २१ लामा साना
कविता लेखेका र तेसपछि एक दशकभन्दा बढी समयसम्म कुनै कविता नलेखे तापनि
सोही सर्वपूजीका आधारमा २०४७ मा वैरागी काइँला नेपाल राजकिय
प्रज्ञाप्रतिष्ठानका प्राज्ञपरिषदका सदस्य -पदार्थव्राची नभए तापनि पदवाची
प्राज्ञ) भएथे र दोस्रोपल्ट पनि सोही पदमा २०५१ मा तिनको थमौती भएथ्यो ।
-हाल बैरागी नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानका कुलपति छन् (सं.) तिनको प्रसिद्धतम
कविता ‘मातेको मान्छेको भाषणः मध्यरातपछिको सडकसित’ (२०२१) मानिन्छ
विदेशमा कवितासंग्रहका दर्जनै पुस्तक छापिए तापनि कविलाई वरिष्ठ
भनिहालिंदैन तर नेपालीमा दुई दर्जन पनि कविता नलेख्ने वरिष्ठ कवि भनिन्छन् ।
जे होस्, वैरागी काइँलाका उक्त कविताको चूरो बंगालीका अति शत्तिशाली कवि
शक्ति चट्टोपाध्यायकृत ‘से बडो सुखेर समय नय, से बडो आनन्देर समय नय’ नामक
कवितामा (२०२०) फेला पर्छ । ई बंगाली कविको देहान्त गत चैत २०५१ मा भयो ।
तिनले चार दशकभित्र अढाई हजारजति कविता लेखे औ ती ४५ ओटा संकलनमा छन् ।
२०२१ तिर वैरागी काइँला दार्जीलिङमा पढ्थे
। पश्चिम बंगालका अन्तर्गत दार्जीलिङ हुनाले तेहाँ शक्ति चट्टोपाध्यय
साहित्यका क्षेत्रमा पनि सुविख्यात भइसकेका थिए । तेसो हुनाले तिनका उक्त
कविताले वैरागी काइँला प्रभावित हुनु आश्चर्य मान्न सकिन्न । नभन्दै
‘मातेको मान्छेको भाषण’मा मध्यरातपछि भट्टीबाट निस्केर घरतिर लागेको
टिलबहादुर, पंक्तिबद्ध अट्टालिका, जीवद्दशामा म्रियमाण मानिस, चकमन्न रातमा
ढुकेर बस्ने ह्रिंसक पक्षी औ अवश्यभावी मृत्यु, सडकको न्युनिकरण, अनि
तज्जन्य परिवर्तन, मातेको मान्छे समात्न उद्यत पुलिस, मादक द्रव्यले अभिभूत
व्यक्तिका हिंडाई बोलाई, तेसका तेस्रो नयनकाल दिव्यदृष्टिकाल सम्मुख
परावास्तव जगत्को उद्घाटन औ अमूर्त वस्तुको दृष्टि-गोचरता, बज्रघाटन औ
अमूर्त वस्तुको दृष्टि-गोचरता, बज्रकठार कुटिल वास्तवदेखि-निस्तार आदि
यावत् विषयवस्तु शक्ति उट्टोपाध्यायकृत उक्त कविताबाट लिइएका हुन् होइनन्
भन्ने कुरो तेसका नेपाली अनुवादले स्पष्ट हुन्छ । सो अनुवाद तल प्रस्तुत छ-
त्यो वडा सुखको समय थिएन
त्यो बडा आनन्दको समय थिएन ।
खुट्टादेखि टाउकासम्म धरमराउछ सर्वाङ्ग,
पर्खाल-पर्खाल, कार्निश-कार्निश
हल्लिईरहेछन् औ भइरहेछन् सडकका पेटीको पविर्तन मध्यरातमा
घर फर्किदा, देख्छु घरभित्र अर्कै घर
खुट्टाभित्र अर्कै खुट्टा, छातीभित्र अर्कै छाती
अरु केही छैन (एसभन्दा बढी अरु के होस् त ?)
तेसभन्दा पनि अघि खुट्टादेखि टाउकासम्म धरमराइरहेको सर्वाङ्ग,
पर्खाल-पर्खाल, कार्निश-कार्निश
केही छुट्टएिन, सडकका पेटीको भइसकेको रहेछ ।
परिवर्तन मध्यरातमा घर र्फकदा,
घरभित्र अर्कै घर,
खुट्टाभित्र अर्कै खुट्टा
छातीभित्र अर्कै छाती
अर्थोक केही छैन ।
‘ह्याण्ड्स अप्’ जतिञ्जेल तिमीलाई उचालेर कोही लैजाँदैन जाक्न कालो गाडीपभित्र,
कालो गाडीभित्र फेरि अर्को कालो गाडी,
तेसभित्र अनि फेरि अर्को कालो गाडी लामका लाम
झ्याल, ढोका, चिहान-उल्टोपाल्टो कंकाल
कंकालभित्र सेता धमिरा धमिराभित्र जीवन,
जीवनभित्र मृत्यु निसन्देह मृत्यसभित्र मृत्यु
अर्थोक केही छैन ।
‘ह्याण्ड्स अप’ हात उठाउदा जतिञ्जेल कोही तिमीलाई उचालेर लैजाँदैन
उचालेर जाक्न छिन्न भिन्न पार्दै गाडीबाहिर
तर अर्का गाडीभित्र जहाँ सधै प्रतीक्षा गरिरहेको हुन्छ
कोही लिउन समाइरहेको कलिलो बटवृक्षझैं त्यो कोही न कोही,
जसलाई तिमी चिन्दैनौ
त्यो पर्खिरहेछ पातका आडमा साह्रा कोपिलाझैं
हातमा लिई माकुरे स्वणिर्म जालमाल
तिमीलाई पहिराइदिनेछ- तिम्रो बिहे हुने छ मध्यरातमा,
जब सडकका पेटीको परिवर्तन हुन्छ-
खुट्टादेखि टाउका सर्वाङ्गमा भइरहेछ धरमर,
परखाल-परखाल, कार्निश-कार्निश केही छुट्टदिैन ।
नबिर्से, गाडी ठिंग उभ्याई दगुर्दैछ स्टेशन,
डूमका छेउ निभ्न आँटेका ताराको आलोक नबिर्से
जुता हिंड्दैछ,
खुट्टा छ स्थिर-आकाश पाताल सब ताल बेताल नबिर्से
बालखका काँधमा छ शवको पालकी लम्कँदो छ निमतलातिर-ओरपर
बूढाहरुको उफ्रीउफ्री, वासरधरे नाच
त्यो बडो सुखको समय थिएन
त्यो बडा आनन्दको समय थिएन
उत्तिखेरै खुट्टादेखि टाउकासम्म सर्वाङ्ग धरमराइरहेछ
परखाल-परखाल कार्निश-कार्निश केही छुट्टदिैन
सडकका पेटीको
हुँदैन परिवर्तन मध्यरातमा घर र्फकदा
घरभित्र छ अर्कै घर
खुट्टाभित्र छ अर्कै खुट्टा
छातीभित्र छ अर्कै छाती
अर्थोक केही छैन ।
(परिस्थिति साप्ताहिक वर्ष १६, अंक १३,
२०५२ भदौ १३ गते मंगलबारको अंकबाट साभार । उक्त पत्रिकामा यसको शीर्षक
‘साहित्य औ कलामा मौलिक उद्भावन औ बाहृय प्रभाव’ रहेको छ ।)
|
|
|
|
यौनसुखको कामना गर्ने मानिसहरुका लागि
एउटा चामत्कारिक अवसर हात लाग्ने भएको छ । अब यौनप्यास मेट्न चाहनेहरुले
रेड लाइट एरिया धाउनुपर्ने छैन । सुरक्षित रुपमा पूर्ण सन्तुष्टिका साथ यौन
सम्बन्ध कायम गर्न पाइनेछ । यौनसुखका लागि मानिससँगै सहबास गर्नुपर्छ
भन्ने वाध्यता पनि अब पर्नेछैन । किनकी वैज्ञानिकहरुले यस्तो रोबोटको
परिकल्पना छन् जसले महिला होस् वा पुरुष दुबैलाई यौन सुख प्रदान गर्नेछ ।
न्युजिल्याण्डका वैज्ञानिकहरुका अनुसार यो
प्रकारको रोबोटले यौनको क्षेत्रमा क्रान्तिकारी फड्को मार्नेछ र यसले सन्
२०५० सम्ममा विश्वको यौन पर्यटन व्यवसायलाई ठूलो लाभ पूराइदिनेछ ।
सेक्स रोबोट नामक उक्त यन्त्रमानव मानिसको
यौनको भोक सजिलैसँग मेटाउन सक्षम हुने बताइएको छ । तर रोबोटसँग यौनप्यास
मेटाउन चाहनेले गोजी भने गरम नै पार्नुपर्ने हुन्छ ।
भिक्टोरिया विश्वविद्यालयका शोधकर्ता इयान
यिओमेन र यौनविज्ञ मिसेल मार्सले रोबोटसँगको यौन सम्बन्ध सुरक्षित हुने
दाबी गरेका छन् । शोधकर्ताले रोबोट मानिस र यौन पर्यटन नामक शोध एक जर्नलमा
प्रकाशित गरेका छन् ।
शोधकर्ताहरुका अनुसार नेदरल्याण्डको
एम्सटर्डममा यस्तो रोबोट सेक्स क्लब संचालनमा हुनेछ । युब यम नामको उक्त
क्लबमा ग्राहकहरुले रोबोटबाट मसाज, सम्भोग तथा ल्याप डान्स समेत गर्न
सक्नेछन् । तर यसको लागि एक पटकको १२ लाख रुपैयाँ भन्दा बढि रकम
तिर्नुपर्नेछ ।
शोधकर्ताहरु भन्छन् उक्त क्लब एम्सटर्डमको
रेडलाइट एरिया जस्तै हुनेछ । जहाँ विविध धर्म सम्बन्धि कामशूत्रका साथै
उमेर, भाषा तथा यौनिक फिचर्सहरु राखिनेछ ।
उक्त रोबोट जिवाणु प्रतिरोधी हुनेछ र सेक्स क्रिया पछि त्यसमा लागेको यौनिक रसलाई मज्जाले पखालिनेछ ।
शोधकर्ताको यो कल्पना तथा अनुमान पूरा होला नहोला त्यो भने हेर्न बाँकी नै छ ।
|
|
सूचना प्रविधिको तिव्रतर विकाश, समाज तथा
संस्कारमा आएको परिवर्तन सँगै पछिल्लो समयमा जिवनशैली समेत बदलिएको छ ।
जिवनशैलीको परिवर्तनले के बालक, के बुढाबुढी, के तन्नेरी सबैलाई समातेको छ ।
अहिलेका किशोरकिशोरी अधिकांस इन्टरनेटबाट परिचित छन् । यौनका विषयमा बढि
खुलस्त छन् । हिजोको समाजमा जुन कुरा पचाउन सकिँदैनथ्यो त्यो आज सामान्य
बनिरहेको छ ।
किशोरकिशोरी यौनिक रुपमा समेत सक्रिय
बन्दै गएको पाइन्छ । यसै विषयमा भारतमा पछिल्लो समयमा भएका केही
अध्ययनहरुले केही रोचक तथा अनौठो लाग्दा नतिजा निकालेका छन् । यी नतिजाहरु
धेरै हदसम्म हाम्रो समाजमा समेत मेल खान्छन् र कतिपय नखान पनि सक्छन् :
- भारतीय पेडियाडि्रसन एसोसिएसनले गरेको अध्ययन अनुसार भारतका ठूला ठूला सहरका चर्चित स्कुलमा पढ्ने २५ प्रतिशत किशोरीहरु यौनिक रुपमा सक्रिय हुन्छन् । जबकी सयमा १० जना किशोर छात्रले स्कुलमा आउँदा कण्डम बोकेर आउने गर्छन् ।
- भारतका किशोर किशोरीहरु दिनमा १० घण्टा पढाइएका अलाबा अन्य कुरामा खर्च गर्छन् । जसमध्ये २ घण्टा फेसबुक तथा टि्वटरमा, डेढ घण्टा मोबाइलमा कुरा गरेर, अढाइ घण्टा टेलिभिजन हेरेर, डेढ घण्टा कम्प्युटरमा गेम खेलेर तथा साढे ३ घण्टा अरु घरासायी काम गरेर बिताउने गर्छन् ।
- इण्डिया टुडेले गरेको सर्भेक्षण अनुसार भारतमा हरेक ५ मा एक जना किशोर किशोरी १३ वर्षको उमेरमै पोर्न फिल्म, पोर्न भिडियो वा अश्लील तस्वीर हेर्ने गरेका हुन्छन् । १५ प्रतिशत किशोर किशोरीले स्कुलका शौचालयमै विभिन्न यौन क्रियाकलाप गर्छन् भने ९५ प्रतिशत किशोर किशोरीले विवाह अघिको सेक्सलाई सही मान्दछन् ।
- अर्को एक सर्भेक्षण अनुसार सयमा ९८ जना किशोर किशोरीले १३ वर्षको उमेर सम्ममै कण्डम के हो ? तथा गर्भ निरोधक पिल्स भनेको के हो र किन प्रयोग गरिन्छ भन्ने कुरा जानिसकेका हुन्छन् ।
- हरेक पाँच जनामा एक छात्र १६ वर्षको उमेर भन्दा पहिले नै धूमपान गरिसकेका हुन्छन् । साथै ५० प्रतिशत किशोर किशोरीले १६ वर्षको हुनुभन्दा अघि नै कम्तिमा एक जना विपरित लिंगीलाई चुम्बन गरेको हुन्छ ।
- एक अर्को सर्भेक्षण अनुसार भारतका विभिन्न साना सहरमा १२ देखि २१ वर्षको उमेर भित्रका किशोर किशोरीहरुमा गरिएको अध्ययनले १३ देखि १६ वर्षको उमेरमै २१ प्रतिशतले सम्भोगको स्वाद चाखिसक्ने गरेको पाइयो । साना सहरमा १३ देखि १९ वर्षका किशोरीहरु मध्ये ४२ प्रतिशतले हप्तामा २ देखि ३ पटकसम्म सम्भोग गर्ने गरेको पाइयो ।
- इण्डिया टुडेको सर्भेक्षण अनुसार साना सहर तथा गाउँका ७० प्रतिशत पुरुषहरु आफ्नी श्रीमतीले विवाहपूर्व कसैसँग सम्भोग नगरेको होस् वा कुमारी होस् भन्ने चाहन्छन् ।
- कानपुरको चन्द्रशेखर विश्वविद्यालयद्धारा गरिएको अध्ययन अनुसार भारतीय किशोरकिशोरीहरु मध्ये अधिकांसले टेलिभिजनमार्फत सुरक्षित सेक्सका बारेमा ज्ञान आर्जन गर्ने तथा यौन संक्रमित रोगबाट बँच्ने उपाय सिक्ने गरेका हुन्छन् ।
- सर्भेक्षणले अर्को के रोचक कुरा समेत खुलासा गरेको छ भने किशोरहरु मध्ये सयमा ९९ जनाले एक दिनमा इन्टरनेटमा कम्तीमा पनि एक पटक सेक्स भन्ने शव्द खोजेका हुन्छन् । यसरी दिनमा कम्तीमा पनि एक पटक इन्टरनेटमा सेक्स सम्बन्धि चिज हेर्ने किशोरी भने ४६ प्रतिशत हुन्छन् ।
- ८८ प्रतिशत किशोर तथा ६८ प्रतिशत किशोरीले च्याट गर्दा सेक्सका विषयमा सम्वाद गर्न मन पराउँछन् । साथै ३५ प्रतिशत किशोर किशोरीले च्याटिङका दौरान आफ्नो यौन इच्छा प्रकट समेत गर्दछन् ।
- इन्टरनेटमा पहुँच भएका मध्ये ९० प्रतिशत किशोर तथा ७६ प्रतिशत किशोरीले आफ्नो यौनेच्छा पूरा गर्न पोर्न फिल्म हेर्न मन पराउँछन् ।
|
|
१ भदौ, काठमाडौं । चर्चित हास्यव्यंग्यकार
हरिबंश आचार्यले शनिबार राजधानीमा आयोजित एउटा कार्यक्रममा जोक्स
सुनाउनुभयो । किरण केसी (राता मकै) सँग सम्बन्धित ‘हास्य व्यंग्य हिजो, आज र
भोलि’ विषयक छलफल कार्यक्रममा आचार्यले सुनाउनुभएका केही जोक्स यस्ता छन् -
जोक्स नं १
हाम्रो
गाडी रोकिइराखेको थियो । हामीलाई चिसो चिज फलफूल खान पाए पनि
हुन्थ्योजस्तो लागेको थियो । अनि किरणले सुन्तला खाने हो ? भनेर सोध्यो ।
मैले कसरी खाने भनेर सोधें ।
उता राजा वीरेन्द्रको जन्मोत्सव रहेछ ।
त्यहाँ राजाको फोटो राखेर धूप बालेको रहेछ । दुई चारवटा सुन्तला पनि राखेको
रहेछ । अनि ऊ सुन्तला लिएर आउँछु है भनेर गयो ।
त्यहाँ पुलिस पनि बसेको थियो । त्यहाँ
किरणले गएर फोटोलाई दुईतीन पटक घुम्यो, त्यसपछि फोटोलाई ढोगेर ल राजा, देश
बनाऊ है देश बनाऊ, सप्पै तिम्रो हातमा छ भनेर टीका पनि लगायो, फूल पनि
लगायो र सुन्तला लिएर पुलिसलाई ‘प्रसाद खान लगें है’ भनेर लिएर आयो ।
जोक्स नं २
एकचोटि म मोटरसाइकलमा पछाडि बसेर गइराखेको
थिएँ । बाटामा एकदमै राम्री केटी रहिछे । म त्यो केटीसँग बोल्छु है भनें ।
उसले हैन, नगर् छाड्देऊ भन्यो । हैन, बोल्छु भनेपछि मोटरसाइकल घुइँय
घुमाएर केटीका अगाडि रोक्यो ।
बैनी एक्स्क्युज मी, तपाईसँग एउटा कुरा सोध्नु थियो, पिंकीको मेकअप पसल कहाँनेर छ होला ?
त्यो केटीले मलाई थाहा छैन भनी ।
ए थाहा छैन ? तपाई नेचुरल ब्युटी
हुनुहुन्छ, त्यसैले मेकअप गर्नुहुन्न होला, अनि थाहा नभएको हुनुपर्छ ।
बैनीको शुभ नाम ? मैले सोधें ।
थाहा छैन भनेर केटी गई । बोल्न त बोलियो नि !
जोक्स नं ३
मदन दाइ पहिले मासु खानुहुन्थ्यो । अहिले
खानुहुन्न । एकचोटि किरण दाइले के भन्नुभएको थियो भने मदन दाइलाई माटाको
भाँडामा खसीको मासु राखेर ढोग्छु, यस्तो मीठो हुन्छ !
एकदिन राजारामकोमा उहाँले माटाको भाँडामा
मासु खुवाउने भनेर एउटा हाँडी किन्नुभयो । त्यसपछि चार/पाँच किलोजति मासु
ल्याउनुभो । त्यसपछि प्याज काटियो । नजिकै अँगेना थियो ।
यस्तो नमिठो मासु ! किरणले कस्तो लाग्यो ?
भनेर सोध्यो । मीठो छैन भनौं भने बेइज्यत गरेजस्तो हुने । मैले भनें एकदम
मीठो छ । त्यसपछि मदन दाइको पालो आयो । दाइले ‘अँ ठिकै’ भन्नुभयो । त्यसपछि
राजारामको पालो आयो । पछि कुरा बुझ्दा त नयाँ हाँडी किन्न जान टाढा पर्ने
भएकाले २२ वर्ष अघिदेखि दही जमाउने गरेको हाँडीमा पो मासु पकाएको रहेछ !
भिडियो हेर्नोस्
|
|
आमाको मृत्यु दर्ताको प्रमाणपत्र लिने क्रममा स्थानीय गाविस पदाधिकारीले दिएको जवाफ अहिले पनि उनको कानमा गुन्जिरहेको छ। घर जग्गा नभएको मानिसलाई किन मृत्यु दर्ताको प्रमाणपत्र चाहियो ? मृत्युपछिको आमाको नासो मानेर मागिएको प्रमाणपत्र नपाउँदाको त्यो पीडा बिर्साउन मेरी बास्सैका तक्मे बूढा अर्थात् विल्सन चाँडै काठमाडौंमा घर किन्ने तयारी गर्दैछन्। त्यसपछि घरजग्गा सहितको गतिलो प्रमाण बोकेर उनी आमाको मृत्यु दर्ताको प्रमाणपत्र खोज्न स्थानीय निकायमा पुग्ने योजनामा छन्। उनी नौ वर्षका मात्र थिए, आमाले यो संसार छोड्दा। परिवारका नाममा भएको सम्पत्ति सकिने गरी उपचार गर्दा पनि आमालाई बचाउन नसकेको अवस्था एकातर्फ थियो भने अर्कातर्फ उनीभन्दा मुनिका दुई साना बहिनीको लालनपालनको जिम्मेवारी पनि उनैले बहन गर्नु थियो।
एकदिन सानी बहिनीले आमा खोजिन्, विल्सनले सुनेको जवाफ दिए, आमा स्टार अर्थात् तारा बन्नुभयो नानी, अब हामीले आमालाई देख्न सक्छौं तर आमाले हामीलाई देख्न सक्नुहुन्न, आमाले देख्ने बन्न स्टार हुनुपर्छ। त्यसपछिको झन्डै दुई दशकको डेरा यात्रामा उनी आफैं आमा भेट्न स्टार बन्ने सपना देख्न थाले। गत वर्षसम्म पनि विल्सनविक्रम राई नेपाली कलाकारिताको फाँटमा चिनिएको नाम थिएन, तर एक वर्षयता कार्यक्रमकै सिलसिलामा उनी २४ वटा मुलुक पुगिसकेका छन्। मेरी बास्सैमा तक्मे बूढाको चरित्रमा गरेको अभिनयले उनलाई एकाएक चम्किलो संसारमा स्थापित गराएको हो। मेरी बास्सैको तक्मे बूढापछि सुरज सुब्बाद्वारा निर्देशित चलचित्र सायदले उनलाई सफलताको अर्को स्वाद चखायो। चलचित्र रिदमपछि उनले आधा दर्जन चलचित्रमा नायकका रूपमा काम गरिसकेका छन्।
एक दशकभन्दा लामो समयदेखि उनी लगातार यो क्षेत्रमा आबद्ध रहँदै आएका छन्। 'धैर्यता नगुमाए दिन आउँदो रहेछ, म पनि बीचमा एकपटक नहुने रै'छ भनेर विचलित हुन लागेको थिए' विल्सन भन्दै थिए- 'क्लिक हुन समय लाग्यो।' लाहुरे पृष्ठभूमिका तक्मे बूढा गोर्खा सैनिकका रूपमा काम गर्ने हजारौं गोर्खाली वीरहरूका प्रतिविम्व हुन्। लाहुरे बूढाका रूपमा विल्सनले गरेको अभिनय अहिले पनि त्यससँग सम्बन्धित परिवारहरूका लागि आफ्नै कथा बनेको छ। 'मैले त एउटा चरित्रका रूपमा तक्मे बूढाको अभिनय गर्ने सोच बनाएको थिए, विल्सन भन्छन्- 'तर यो त ती हजारौं लाहुरेको रूप र रंगको कथा रहेछ।' फकल्यान्डको टापुदेखि अफगानिस्तानको मरुभूमिसम्म लडिरहेका वीर गोर्खालीहरूमा आफ्नै लवजमा फुर्तिसाथ अनेक किस्सा सुनाउने बानी हामी गाउँघरमा देखिरहेका हुन्छौं। तक्मे बूढाका रूपमा विल्सनले त्यही भूमिका निर्वाह गरेका मात्र हुन्। उनी राम्रा गायक पनि हुन्। विल्सन भन्छन्- 'आगामी दिनमा म फरक-फरक भूमिकामा आफ्ना दर्शकलाई सन्तुष्टि दिने योजनामा छु। विल्सन तक्मे बूढाकै शैलीमा ठट्टा गर्दै भन्छन्- 'आखिर इमान, इज्जत र पेस्टिजको कुरा पनि त आउँछ नि हौं।'
दुःखदायी बाल्यकाल
डिल्लीबहादुर राई र स्व. कमला राईका सुपुत्रका रूपमा ०४३ सालमा झापाको चारपानेमा जन्मिएका विल्सनका दुई बहिनी छन्। आमाको मृत्युपछि अध्ययनलाई नियमित रूपमा अघि बढाउन विल्सन असफल भए, उनका बुबाले सवारी चालक पेसा अँगाल्दै आएका छन्। ड्राइभरको छोरा भए पनि बिर्तामोडको स्थापित बोर्डिङ स्कुल लिटल फ्लावरमा अध्ययन गर्ने अवसर पाए। 'आमा बितेपछि मेरो स्कुले अध्ययन 'डिस्टर्ब' भयो,' विल्सनले सम्भिmए- 'बहिनीहरूका निम्ति खाना बनाउने, लत्ता-कपडा धोइदिने जस्ता काममा व्यस्त भए, होमवर्क गर्न नसकेपछि स्कुल बंकको श्रृंखला सुरु भयो।'
राम्रो विद्यालयमा अध्ययन गरेको फाइदा अहिले देशविदेश पुग्दा आफ्ना साथीभाइ भेट्न पाएको तथा उनीहरूको राम्रो व्यवहार पाएको उनी सुनाउँछन्। मोटे गुरुजीका छोराका रूपमा परिचित विल्सनका सहपाठीहरू भने झापाका उच्च स्तरका कर्मचारी तथा सम्पन्न परिवारका सदस्य हुन्थे। 'ममीको इच्छा छोरालाई राम्रो स्कुलमा पढाएर ठूलो मान्छे बनाउने थियो,' नोस्टाल्जिक हुँदै विल्सनले भने- 'ममीको त्यो इच्छा पूरा गर्न म असमर्थ भए, तर चर्चित मानिस बन्ने हुटहुटीले मलाई कलाकार बनायो।'
आमा बितेपछि दैवले आफूहरूलाई ठगेको महसुस गर्थे। आमा बितेको दिन उनले त्यो वर्षको क्यालेन्डर जलाएका थिए। 'म तनावमा हुन्थें, आफैं सानो थिएँ, अनि म भन्दा साना बहिनीहरू पनि थिएँ' भन्दा उनका आँखाका डिलमा आँसु भरिदै गए- 'बुबाले बाहिर हिँडिरहनुपथ्र्यो, अनि घर कसले सम्हाल्ने ?' मेरा निम्ति पढाइभन्दा घर सम्हाल्नु महत्वपूर्ण थियो। एसएलसी एपियर गरे पनि त्यसभन्दा अघि बढ्न सकिन्।'
कलाकार बन्ने हुटहुटी
स्टार बन्ने सपनाकै कारण उनी कलाकारितातर्फ लागेका थिए। त्यति नै बेला लक्ष्मीनाथ शर्मा निर्देशित चलचित्र 'साथी' को सुटिङ बिर्तामोड आसपासमा भैरहेको थियो। उनी सुटिङ भएका हरेक स्थानमा पुग्थे। लगातार हप्ता दिन स्पटमा पुगेपछि उनले १० वर्षे उमेरमा बालकलाकारका रूपमा एक सट अभिनय गर्न पाए। राजेश हमालसँग त्यतिबेला बि्रटिस अंग्रेजीमै कुरा गरेको उनी अहिले पनि सम्झन्छन्। चलचित्रको लत बसेपछि उनी नबिराई बिर्तामोडमा प्रदर्शन हुने चलचित्र हेर्न जान्थे। साथी चलचित्रका निर्माता शेखर कोइरालाका छोरा संजोग कोइराला एउटै उमेरका भएकाले उनका साथी बनिसकेका थिए। उनले सिफारिस गरेपछि विल्सनले दीपक आलोकको चलचित्र परदेशीमा पनि सानो भूमिका पाए।
त्यही समयमा विर्तामोडमा शिखर साँझको आयोजना भयो। मदनकृष्ण श्रेष्ठ र हरिवंश आचार्यका साथमा गायक राम श्रेष्ठ कार्यक्रममा सहभागी थिए। राम श्रेष्ठले सि यु अन सन्डे गाउँदा स्टेजमा गएर विल्सनले उत्कृष्ट नृत्य प्रस्तुत गरे। मह जोडी उक्त नृत्यबाट प्रभावित भए, उनीहरूले आफू बसेको होटलमा लगेर उनलाई भोजन गराए। 'म पनि सानैमा आमा-बुबा गुमाएको व्यक्ति हुँ भन्दै उहाँहरूले माया गर्नुभयो' विल्सन सुनाउँदै थिए- 'मदन दाइ, किरण केसी दाइ पनि टुहुरो भएको र टुहुरोका दिन पनि आउँछ भनेर उहाँहरूले भनेको अहिले पनि सम्झन्छु।' महदेखि राजेश हमालका अघि पुगेर कुराकानी गरेको भनेर विल्सनलाई उनीहरूले काठमाडौं लादैछन् भन्ने व्यापक हल्ला चलेको पनि उनी सम्झन्छन्। उनी गाउँमा हुने पूजादेखि व्रतबन्ध पुराण बिहेसम्म, देउसी भैलोदेखि छठ पूजासम्मका कार्यक्रमहरूमा सरिक हुन थालिसकेका थिए। गाउनेदेखि अभिनय गर्ने, नाच्नेसम्मका क्रियाकलापमा उनी सक्रिय थिए। गाउँ, स्कुल, छिमेकी गाउँ हुँदै, जिल्ला र पूर्वाञ्चलभरि हुने विभिन्न कार्यक्रममा उनी आफ्नो प्रतिभा देखाउन अघि सर्थे।
काठमाडौं प्रवेश
१५ वर्षे किशोर उमेरमा अब काठमाडौं जानुपर्छ, त्यहाँ पुगेपछि त कलाकार भैहालिन्छ भनेर उनले झापा छोड्ने निर्णय लिए। उनी काठमाडौं आए तर अब गर्ने के ? सहरमा दुई-चार दिन रल्लिएपछि एक जना दाइको सहारामा उनी डान्स रेस्टुराँ पुगे। काठमाडौंमा डान्स रेस्टुराँको ट्रेन्ड भर्खरै सुरु भएको थियो। सहरमा रात छिप्पिदै जाँदा उनी बानेश्वरको चम्किलो डान्स फ्लोरमा उत्रन्थे। 'कालो भादगाउँले टोपी मेरो शिरैमा ढल्केको' भुवन केसीको चलचित्र नेपाली बाबुको यो गीतमा उनले मोहक नृत्य प्रस्तुत गरेपछि स्टेजमा भरर पैसा झथ्र्यो। तर लक्ष्य अभिनय गर्ने थियो, रातभरि रेस्टुराँमा र दिनभरि कहाँ सुटिङ छ भन्ने कुरा खोज्दै उनी भौंतारिन्थे। 'चोभारमा सुटिङ हेर्थे, डाइरेक्टरहरूसँग म पनि कलाकार हुँ भनेर भेट्थे, नायक नायिकाहरूसँग पनि कुरा गर्थे' विल्सनले भने- 'दुई वर्ष यसरी नै वित्यो।' विल्सनका अनुसार रेस्टुराँमा कोरसका लागि कलाकार खोज्दै आउँथे, त्यसमा सबैभन्दा अगाडि उनी सर्थे, थुप्रै चलचित्रमा उनले कोरस डान्स प्रस्तुत गरे। एकपटक एक जना निर्देशकले चलचित्रमा अभिनय गर्ने अवसर दिने कुरा गरे। त्यसका लागि उनीसँगै तीन महिना बस्नुपर्ने सर्त थियो। 'भाइलाई राम्रो रोल निकालौंला, मसँग बस, मलाई खाना बनाउन, लुगा धुन सहयोग गर है' उनलाई के खोज्छस् कानो जस्तो लाग्यो। 'तीन महिना उसको घर सफा राख्ने, खाना बनाउने, भाँडा मोल्ने लगायतका सबै काम गरे, दिनभरि सुटिङमा सहयोग गर्ने र घर आएपछि घरको काममा भिड्ने, सुटिङ सकियो तर मेरो रोल निस्किएन।' निर्देशकले त्यो बेला भनेको कुरा पनि उत्तिकै गुन्जिरहन्छ- 'भाइलाई हिरोको साथी राखौं भने राम्रोसँग जुँगा पनि आएको छैन, वाल कलाकारका रूपमा अभिनय गराउँ भने तन्नेरी भैसक्यौ, त्यो पनि मिल्दैन, यसपटक रोल निकाल्नै गाह्रो भयो।' भाँडा मोलेर बिताएका ती दिनहरू सम्भिmएर थकथकिँदै उनी आफैं साइड लागे। एकातर्फ हरेकलाई भेटेर वा कोरसमा नाचेर पार नलाग्ने भैसकेको थियो अर्कातर्फ उमेर बढेकाले स्टेजमा पैसा पनि र्झन छोडेको थियो, उनी फेरि विरक्तिए। उनले झापा नै र्फकने निर्णय लिए।
इस्टर्न प्यालेसको डान्सर
झापामा डान्स रेस्टुराँ इस्टर्न प्यालेस सञ्चालनमा आएको थियो। सञ्चालक राजेन्द्र लिङ्देनले डान्स रेस्टुराँमा नाच्ने-गाउने कामको जिम्मेवारी उनलाई दिए। प्यालेसमा काम गर्दा गर्दै लिम्बू भाषाको म्युजिक भिडियोका लागि एउटा युनिट सिक्किम जाने तयारीमा थियो। मेकअप म्यान र असिस्टेन्टका रूपमा उनलाई अफर गरियो। त्यही समयमा विल्सनले चलचित्रकर्मी सुवास मेचे र भीम मुखियासँगको सहकार्यमा चलचित्र पाण्डवको निर्देशन पनि गरे। झापा छोडेर उनी पुनः काठमाडौं आए। त्यसपछि चलचित्रमा जे भेट्यो त्यही काम गर्न थाले। उनी प्रोडक्सन असिस्टेन्ट, डाइरेक्सन असिस्टेन्ट, क्लाप ब्वाइ लगायतका सबै काम गर्न तयार हुन्थे तर उनको एउटा सर्त हुन्थ्यो, हस मालिक वा पानी ल्याइदिनेजस्ता एकसिनका लागि भए पनि मौका दिनुपर्ने। गायक श्रीकृष्ण लुइँटेलसँग मिलेर च्यानल नेपालका निम्ति हास्यश्रृंखला आयो बोके दाह्रीका निम्ति पनि उनले काम गरे। यसबीच उनी स्टेजमा चढेर जोक्स सुनाउँदै हसाउने काममा पनि सक्रिय भैसकेका थिए।
यहीबीच प्रज्ञा जोशीले निर्माण तथा योगेश घिमिरेले निर्देशन गरेको चलचित्र सम्झनाबाट अभिनयको अफर आयो। आयो बोके दाह्रीमा गरेको तेस्रोलिंगीको चरित्र सम्झनामा दोहोरिएपछि तेस्रोलिंगीको भूमिकाका लागि लगातार अफर आउन थालेको थियो। पछि तितो सत्यमा पनि तेस्रोलिंगी बनेर अभिनय गरे। 'तेस्रोलिंगीको भूमिका गर्दागर्दै मलाई सबैले तेस्रो लिंगी नै हो भन्ने थालेपछि भने म डराए' उनले हाँस्दै भने- 'त्यही ट्रेडमार्क बस्ला भनेर त्यस्तो भूमिका सधैंलाई छोड्ने निर्णय लिए।' 'मलाई भ्रम हुन थालेको थियो, मलाई अब सबैले कलाकारका रूपमा चिन्न थाले जस्तो लाग्यो,' उनी भन्दै थिए- 'त्यसपछि मास्क लगाएर हिड्न थालें, पब्लिक प्लेसमा फेस गर्न गाह्रो हुन्छ भन्ने गफ दिँदै मास्कमा हिडिरहेको थिए, तर मलाई त आफ्नै छिमेकीले पनि कलाकारका रूपमा चिन्दा रहेनछन्। अब म सबैले चिन्ने गरी कसरी काम गर्ने होला भनेर सोच्न थालेको थिए।' विल्सनका अनुसार नेपाली कलाकारले मास्क लगाउनु भ्रम मात्र हो, अहिले सबैले चिन्ने भैसक्दा पनि उनी मास्क लगाउँदैनन्। पब्लिक प्लेसमा मास्क नलगाई हिँड्दा झनै स्नेह पाएको उनको अनुभव छ। विल्सन भन्छन्- 'कुखुरा चोरेको होइन, बाँकी खाएको होइन, कसैलाई ठगेको पनि छैन किन लगाउनु मास्क ? सबैले चिनिने बन्नुपर्छ भनेर यो फिल्डमा कम्मर कसेर लाग्ने अनि कसैले चिनेर फर्केर हेर्दा वा के छ भनेर मायाले सोध्दा किन अफ्ठयारो मान्नु ? यो त खुसीको कुरा हो नि अहिले सबैले चिनेर कुरा गर्दा गर्व महसुस हुन्छ।'
एल्बमको भूत
स्टेज पर्फमेन्सदेखि चलचित्रसम्मको यात्रा तय गर्दा पनि नभएपछि उनी हास्य गायनमा लागेका थिए। त्यही भएर उनले कमेडी गीतको एल्बम सार्वजनिक गरे। एल्बममा सोलेको चर्चित गीत ए दोस्ती हम नहि तोडेंगेको नेपाली रिमेक पनि थियो जसले केही चर्चा पायो। एल्बममा पनि उनले भनेजस्तो सफलता पाएनन् तर अहिले त्यतिबेला निकालेको उक्त एल्बम नै उनको बिग प्रोपर्टी भएको छ। स्टयान्डअप कमेडी र प्रहसनसँगै उनी उक्त एल्बमको गीत पनि गाइहाल्छन्। अहिले युट्युबमा भएका उनका गीत लोकपि्रय भैसकेका छन्। विल्सन भन्छन्- 'विगतमा आफ्नै सन्तुष्टिका लागि सिकेका तथा गरेका कार्यहरू मेरा निम्ति बलियो कन्टेन्ट भएका छन्, यी सबै कुरा गर्दा स्टेजमा म एउटा व्यक्ति विभिन्न स्वरूपमा देखा पर्छु, मेरा दर्शकले म बाट खोजेजति मनोरन्जन पाउनुहुन्छ।
वैदेशिक रोजगारी टर्निङ प्वाइन्ट
सबै क्षेत्रमा हात हाले पनि वा धेरै कुरा गरेपनि कतै पनि सफल हुन नसकेपछि एक दिन विल्सनले निष्कर्ष निकाले, म यो फिल्डका लागि जन्मिएको रहेनछु। दुई पटक काठमाडौं छोड्ने निर्णय लिँदा पनि कलाकार बन्ने हुटहुटी कायम राख्नु ठीक छैन भन्ने उनलाई लाग्यो। उनी झापा गए। बहिनीहरू ठूला हुँदै थिए, घरका लागि कमाउने छोरो चाहिएको थियो, यसकारण कमाउन के गर्ने ? वैदेशिक रोजगारीका लागि मलेसिया जाने निर्णय लिए उनले । मासिक ३० हजार रुपैयाँ कमाउने काम पाएपछि उनी मलेसिया उडे। 'यो कुरा म पहिलो पटक मिडियालाई भन्दैछु,' विल्सन भन्छन्- 'मेरा विषयमा नजिकबाट जान्नेहरूले पनि यो कुरा थाहा पाएका छैनन्। मलेसिया पुगेपछि पाउने तलब त जम्मा २० हजार मात्र रहेछ, उनले असन्तुष्टि जाहेर गरे तर उनी नेपाल फर्किन कम्तीमा तीन महिना बस्नैपथ्र्यो, जसरी पनि र्फकने भनेपछि नेपाल आएर एजेन्टसँग मलेसिया गएको पैसा नखोज्ने भनेर एक साता धेरै परको जंगलमा राखेर लिखित पत्रमा हस्ताक्षर गराए। त्यतिबेला म धेरै रोए, उनी भन्दै थिए, नेपालमा कलाकारका रूपमा गरेको सबै काम सम्भिmए। कसरी फेरि नेपाल र्फकने होला भन्ने मात्र सोचिरहन्थे।' एक साता पाउरोटी र पानी खाएर बिताएको त्यो समय उनका निम्ति अहिले पनि पीडादायक लाग्छ।
त्यही बीच कलाकार विल्सन विक्रम राई वैदेशिक रोजगारमा आएको छ भनेर हल्ली खल्ली मच्चिएछ। कलाकार पनि वैदेशिक रोजगारीमा आएको भन्दै उनलाई भेट्न आउने, सँगै बसेर तस्बिर खिच्ने क्रम सुरु भयो। चलचित्र सम्झना, नबिर्से तिमीलाई, हास्यश्रृंखला बोके दाह्री आदिका भिसिडी मलेसियाको बजारमा पनि पुगेका रहेछन्। 'मैले त कर्म मात्र गरेछु अनि फलको प्रतीक्षा नगरी हिँडेछु,' उनी भन्दै थिए- 'अटोग्राफ लिनेहरूको भीड बढ्न थालेपछि मात्र महसुस भयो, म आखिर सही कर्ममै रहेछु।'
मलेसिया यात्रा उनको जीवनको टर्निङ प्वाइन्ट थियो, जसले उनले गलत मानेको निर्णयलाई उल्टाइदिएको थियो तर जाँदाको ऋण तिर्ने चुनौती तेर्सिरहेको थियो। सबैले यसले कसरी ऋण तिर्छ भन्दै थिए। किन फर्किएको? यो प्रश्नको सामना गर्न उनीसँग गतिलो जवाफ थिएन्। गोजीमा एक पैसा नभएपनि फर्किएपछि मनमा चाहिँ उमंग थियो, राईले भने- 'नेपाल आइपुग्नेबित्तिकै महोत्सवका निम्ति अवसर पाए। त्यसपछि त अफरको सानोतिनो बाढी नै चल्यो। महोत्सवहरूमा दौडने क्रममा सुरज सुब्बा नाल्बोले चलचित्र सायदका निम्ति अफर गर्नुभयो। चलचित्रमा यो मेरो पुनर्जन्म थियो।
सायद र तक्मे बूढा
९८४१ बाँकी सबै आफै हान, विल्सनले सायदका लागि बोलेको यो डायलगको प्रोमो पनि हिट भैसकेको थियो। त्यो चलचित्र बेलायतमै हेरेपछि त्यहाँ बस्दै आएका सञ्चारकर्मी लेक्स लिम्बुले नेपाल आएको समयमा विल्सनको अन्तर्वार्ता लिए, जुन युट्युबमा राखिएको थियो। साथसाथै स्टान्डअप कमेडीका रूपमा चारवटा जोक्सका फुटेज पनि लेक्सले लिएर गएका थिए। युट्युबमा ती सबै कन्टेन्ट राखिएपछि तिनीहरूका भ्युअर्स यसरी बढेकी ग्लोबल्ली नेपाली डायास्पोरामा पर्फ]{ट कमेडियन र राम्रा कलाकारका रूपमा उनी परिचित भए। नेपालमा नचिने पनि रातारात युट्युबबाट हिट भएर उनी विदेशमा लोकपि्रय भए।
विल्सन ११ दिने केरखा, झापा महोत्सवमा कार्यक्रम सञ्चालक तथा कमेडीयनको भूमिकामा व्यस्त थिए। सायद नेपालमा प्रदर्शन भैसकेको थिएन। एक दिनको कार्यक्रममा मेरी बास्सैका माग्ने बूढा अर्थात् केदार घिमिरे पुगे। केदारजीले महोत्सवमा मेरो प्रस्तुति हेरेर हुन सक्छ, मसँग नम्बर माग्नुभयो, काठमाडौं आउँदा भेट्न भन्नुभयो, तपाईं के-के गर्नुहुन्छ भनेर सोध्नुभयो, म त्यतिबेला सुरज सुब्बा नाल्बोकै चलचित्र फेसबुकका लागि अभिनय गरिरहेको थिए, त्यही भनें। काठमाडौं आएपछि केदारजीसँग भेट भयो। मैले लाहुरे तक्मे बूढाको सोच अघि सारें, केदारजीले उक्त चरित्रलाई जन्माइदिनुभयो, मेरी बास्सैमा। त्यसयता म निरन्तर तक्मे बूढाका रूपमा मेरी बास्सैमा अभिनयरत छु। विल्सन भन्छन्- 'चाँडै मेरी बास्सैमा नयाँ भूमिकामा पनि देखा पर्ने योजना बनाएको छु।'
नामको किस्सा
विल्सनका बुबाले छोरो जन्मिएपछि वेल सन अर्थात् राम्रो छोरो विक्रम राई भनेर उनको नाम वेलसन विक्रम राई राखेका थिए, तर स्कुल भर्ना गर्दा वेलसन विल्सनमा परिणत भयो। विल्सन विक्रम राई नाम उनलाई अहिले जोडसँग फापेको छ। विल्सनका अनुसार बाबाले दिएको नामले भिजा लाग्न उत्तिकै सजिलो भएको छ। युरोपियन वा अमेरिकन लाग्ने नाम भएर पनि होला। भिजादेखि इमिग्रेसनसम्म कतै पनि रिजेक्ट हुनु वा सास्ती भोग्नुपरेको छैन। कल्चरबाट समूहगत रूपमै नृत्य गर्ने कलाकार लगिने भएकाले उनी कल्चरमा डान्स सिकाउने देखि पासपोर्ट कलेक्सन सम्मका सबै काम गरिदिन्थे तर हरेक पटक तिम्रो भिजा लागेन भनेर कोक ख्वाएर टार्थे। किन मेरोचाहिँ भिजा लाग्दैन नि ? एक कल्चरका मालिकले भनें, तिम्रो नाम नै भिजा नलाग्ने कारण हो, नाम नै क्रिस्चियन रहेछ, कहाँ मुस्लिम मुलुकमा भिसा लाग्छ त ? त्यो जवाफ सही हो कि भनेर उनले चित्त बुझाए तर अहिले धेरै मुस्लिम मुलुकमा पनि उनी पुगिसकेका छन्। कुनै समस्या आएको छैन्।
लोकपि्रयता र भ्रमण
तक्मे बूढाले लोभलाग्दो लोकपि्रयता कमाएका छन्। समकालीन हास्यकलाकारहरू पनि यो कुरा मान्छन्। सन् २०१२ मार्च ७ देखि २०१३ मार्च ७ सम्ममा उनले २४ वटा राष्ट्रमा आफ्नो प्रस्तुति दिइसकेका छन्। विल्सनका अनुसार उनी यहाँसम्म आइपुग्न विगतमा गरेको दुःखको ठूलो हात छ। विल्सन भन्छन् — 'मेरी बास्सैमा काम गरेपछि मेरो जिन्दगीमा धेरै परिवर्तन आयो तर म परिवर्तन भएको छैन्, व्यक्ति विल्सन हिजो जे थिए, आज पनि त्यही छु र भोलि पनि त्यही नै रहनेछु।'
विल्सनका किस्साहरू
हङकङको कार्यक्रममा तक्मे बूढाको प्रस्तुति देखेर एकजोडी दम्पती आफ्ना सन्तानलाई लिएर विल्सन भएको ब्याकस्टेजमा आइपुगे। बाजेलाई ढोग दम्पतीले यति भन्न नभ्याउँदै साना नानीहरूले थपक्कै विल्सनलाई ढोगिदिए। विल्सन अक्क न बक्क भए। खास कुरा दम्पतीले तिमीहरूका हजुरबुबा यस्तै थिए भनिदिएकाले बाजे मानेर उनीहरूले ढोगेका रहेछन्।
कार्यक्रमको सिलसिलामा इजरायल पुग्दा इमिग्रेसनले तक्मे बूढालाई रिंग्यायो। कोटभरि उनेका तक्मा देखेर तिमी कुन देशको सैनिक हौ ? उनीहरूले प्रश्न गरे। आफू कलाकार भएको तक्मेको भनाइ थियो तर इमिग्रेसनका अधिकारी मान्न तयार भएनन्। धन्न युट्युबमा पासपोर्टमा उल्लेखित विल्सन नाममै कमेडीको भिडियो भएकाले अन्तत उनीहरूले छोडे। नत्र विदेशी सैनिक इजरायल आएको भनेर अनुसन्धानका लागि हिरासतमा लाने प्रवल सम्भावना थियो।
तिक्मे बूढाले पूर्वेली लाहुरेहरूको प्रतिनिधित्व गरेको भनेर पूर्वका लिम्बूहरू दंग पर्छन्। ताप्लेजुङको सदरमुकाम फुङलिङ बजार प्रवेश गर्दा तक्मे डाँडा नाम गरेकै ठाँउ छ। लिम्बूहरूको बाहुल्य रहेको ताप्लेजुङेहरूले बोल्ने लाखे है जस्ता लवज टिपेकाले पनि उनीहरूका निम्ति विल्सन पि्रय भएका हुन्। तक्मेडाँडामा बस्ने तक्मे बूढाको स्टाइल लिएको किस्सा पनि छ। राइको छोरो लिम्बुको भान्जो भनेर आफुलाई चिनाउने विल्सन गुरुङ, तामाङहरू पनि आफन्त भएको किस्सा स्टेजमा सुनाइरहन्छन्।
तिक्मे बूढाको चरित्रको भूमिका देवान बाबैका रूपमा चिनिने झापा अर्जुनधाराका एक लाहुरेबाट प्रभावित भएर गरेको विल्सन बताउँछन्। भुवनसिंह देवान एमाले नेता एवं साहित्यकार प्रदीप नेपालका ससुरा हुन्। विल्सनका अनुसार फकल्यान्डको युद्धमा सामेल भएका देवान बा युद्धकालीन समयको वृत्तान्त यसरी नै सुनाउँछन्।
- विल्सनका सम्बन्धमा प्रतिक्रिया -
तक्मे बूढालाई मैले अत्यन्तै मिलनसार व्यक्तिका रूपमा पाएँ। बालश्रमविरुद्ध सचेतना फैलाउने विज्ञापनमा अभिनय गरिदिन हामीले उहाँलाई अनुरोध गरेका थियौं। काम गर्न पनि उहाँ साह्रै सजिलो हुनुहुँदो रहेछ। विल्सन भाइ छोटो समयमै स्थापित कलाकार हुनुभएको छ। जातपातका कुराको विरोध गर्ने मानिस, समावेशीको कुरा आइरहेको यो समयमा रंगमञ्च अनि पर्दामा पनि समावेशी अनुहार देख्न थालिएको छ। कलाकार भन्नेबित्तिकै आर्यन फेस अगाडि आउने अवस्था विल्सन भाइहरूको उपस्थितिले कम हुनेछ। रंगमञ्चदेखि टेलिभिजनस्त्रिmनसम्म उहाँ फिट देखिनुहुन्छ। टेलिभिजनमा उहाँको प्रस्तुति केही लाउड लाग्छ, तर ठीक छ। विल्सन भाइले ह्युमरमा मात्र होइन, क्यारेक्टर रोलमा पनि राम्रो सम्भावना देखाउनुभएको छ। उहाँका लागि केदार भाइले राम्रो प्लेटर्फम उपलब्ध गराउनुभएको हो र पाएको प्लेटर्फमलाई विल्सनले पनि राम्रोसँग सदुपयोग गर्न सक्नुभएको हो। उहाँको सबल पक्ष भनेको आत्मविश्वास हो।
हरिवंश आचार्य, अभिनेता
स्ट्रगल गर्दाको समयदेखि नै म उसलाई चिन्छु। सुरुमै यो मानिस डायनामिक छ भन्ने लागेको थियो, त्यही भएर मैले उसलाई 'सायद' मा लिएँ। त्यतिबेला धेरैले मेरो कुरा काटे। सानोतिनो रोलमा काम गर्नेलाई किन मेन रोलमा लिएको भन्ने प्रश्न धेरैको थियो। मैले प्रोड्युसरसहित सबैलाई कन्भिन्स गरे। कुनै पनि कलाकार अनुहारमा 'ट्यालेन्ट'को साइन बोर्ड बोकेर हिँडेको हँुदैन। सायदमा विल्सनलाई झिक्यो भने सायद सायद नै हुन्छ। विल्सन लामो रेसको अब्बल घोडा हो, ऊ कहिल्यै थाक्दैन। म चाँडै उसलाई सोलो लिएर काम गर्दैछु। कलाकारभन्दा पनि मुख्य कुरा ऊ असल मानिस हो। अहिले मैले मात्र होइन, विल्सनलाई लिएर काम गर्ने सबैले उसको प्रशंसा गर्छन्। मैले चलचित्र 'फेसबुक'मा पनि उसलाई काम गराएँ। उसले डाइरेक्टरलाई आफ्नो क्यारेक्टरसँग सम्बन्धित रहेर चाहिने इलिमेन्ट जोड्न पनि सहयोग गर्छ। चरित्रमा भिजेर काम गर्छ।
सुरज सुब्बा नाल्बो, चलचित्र निर्देशक
मैले आठ वर्षअघि विल्सनको निर्देशनमा बनेको चलचित्र 'पाण्डव' का लागि गीत गाएको थिएँ, भाइको प्रतिभा बहुआयामिक लाग्थ्यो। सानो उमेरमै उसले धेरै कुरा जानेको थियो। चलचित्र क्षेत्रमा ऊ छिट्टै स्थापित हुने चाहना राख्थ्यो। मैले समय आउँछ, एक-दुई वर्ष काम गर्दैमा सफलता हात परिहाल्दैन भनेर ढाडस दिएको थिएँ, तर ऊ काठमाडौंको संघर्ष छोडेर झापा फर्कियो। त्यो बीचको समयमा उसले आफूलाई अझ ग्रुम गरेछ। हास्यकलाकारका रूपमा पनि उस्तै गजबको पर्फर्मेन्स दिन थालेको देख्न थालें। केही समयअघि म उसलाई हङकङ लिएर गएको थिएँ, जहाँ उसले सफल प्रस्तुति दियो, मलाई पनि गर्व लाग्यो। अझै सफल कलाकारका रूपमा उसले चर्चा कमाउँदै जाओस् भन्ने मेरो शुभकामना छ।
राजेश पायल राई, गायक
विल्सनमा एउटा कलाकारमा हुनुपर्ने सबै गुण छन्। शिष्ट, नम्रतका साथै मेहनती र सधैं जागरूक रहने व्यक्ति हो ऊ। आलस्य भन्ने शब्द उसमा लागु हुँदैन। हरेक भेटमा केही न केही नयाँ कुरा बडो जोसका साथ सुनाउने। केही समयअघि केरखा महोत्सवमा धेरैलाई भन्दा पनि अवसर नपाएको विल्सनले स्टेजबाट भनेपछि मैले काठमाडौं आएर भेट्न प्रस्ताव गरेको थिएँ। विल्सनले देखाएका विभिन्न क्यारेक्टरमध्ये लाहुरेको चरित्र उत्तम छ जस्तो लागेको थियो। तक्मा र ड्रेस व्यवस्थापन गरेर आएपछि मैले उक्त चरित्रलाई मेरी बास्सैमा जन्माएँ। मैले सोचेको पनि थिइनँ, यसले यति लोकपि्रयता पाउला भनेर। धेरै मानिस म कलाकार बन्न चाहन्छु भनेर आउँछन् तर विल्सन अरूभन्दा फरक छ। धेरै परिपक्व कलाकार। हालै विल्सनसँग जोडी बनाएर म विभिन्न देशमा कार्यक्रम गरेर फर्किएँ, त्यहाँ पनि विल्सनको क्रेज अचम्मको पाएँ। टिममा विल्सनलाई राखेर काम गर्दा छुट्टै किसिमको मज्जा छ। मेरी बास्सैलाई धेरै फाइदा भएको छ, राम्रो कलाकार पाएर। मैले पनि राम्रो सहयोगी साथी पाएको छु।
केदार घिमिरे, हास्यकलाकार
धेरै वर्षअघिदेखि नै चिनजान थियो, पहिलो भेटमै मैले भर्सटाइल आर्टिस्टका रूपमा विल्सन भाइलाई चिनें। अभिनयदेखि लिएर चलचित्रको प्राविधिक पक्ष पनि बुझेको, गाउने, नाच्ने, कमेडी सबै क्षेत्रमा पोख्त छ विल्सन। वास्तवमा ऊ कम्प्िलट प्याकेज हो। कमेडी र अभिनयमा उसले राम्रो चर्चा पाएको छ। मैले अभिनय गरेको चलचित्रको गीत मखमली पछ्यौरीमा उसले नाचेको देख्दा मलाई एकदमै रमाइलो लागेको थियो। उक्त नृत्य हेरेपछि मैले उसलाई बोलाएर धन्यवाद दिए। मैले उसलाई कुनै दिन तिमी सुपरस्टार बन्छौ भनेको थिएँ र त्यो समय आएको पनि बताएँ। आज विल्सनको प्रगति देखेर आफ्नै भाइको सफलताजस्तो अनुभूति हुन्छ। उसको एउटा प्रतिभाको पक्ष अझै ओझेलमा छ- ऊ राम्रो गायक पनि हो। उसले गीत-संगीतमा पनि उत्तिकै मन जित्न सक्छ।
